Αξέχαστη Γεννιά

Πρέπει να είσαι Κοινωνιολόγος αγαπητέ κύριε Πολιτικέ για να καταλάβεις τι τελικά συμβαίνει σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή; Γιατί τέτοιο μίσος, τέτοια βία, τέτοια μαζικότητα στις εξεγέρσεις της Τυνησίας, της Λιβύης, της Αιγύπτου,της Συρίας, της Ελλάδας, της Ισπανίας και εσχάτως της Βρετανίας; Και για να προλάβω τους εξυπνακισμούς, όχι, δεν είναι ίδιες οι αφορμές και οι ανάγκες που έστειλαν στους δρόμους τους Άραβες με αυτές των Ευρωπαίων. Η αιτία όμως είναι μία: η διαφθορά της εξουσίας που διαφθείρει το μέλλον των λαών.

Ναι, η Μέση Ανατολή βασίστηκε σε σοσιαλιστικού υπερπατριωτικού τύπου καθεστώτα, ανελεύθερα και στρατοκρατικά. Στην Ευρώπη, η αστική Δημοκρατία, φαινομενικά ελεύθερη λόγου, βρίσκεται ένα βήμα μπροστά στα ανθρώπινα δικαιώματα. Και στις δύο περιπτώσεις όμως έχουμε πολιτικά ορθό, στον μεν Αραβικό κόσμο μέσω φανερά ανελεύθερων ελέγχων των ΜΜΕ και της φυλάκισης των αντιφρονούντων, στην Ευρώπη δε μέσω της παραπληροφόρησης της 'Κοινής Λογικής' των ΜΜΕ, των έντεχνων δηλαδή χαρακτηρισμών των γεγονότων. Στην Ευρώπη οι αντιφρονούντες δεν πάνε φυλακή, περιθωριοποιούνται, ζουν σε έναν άλλο κόσμο που χαρακτηρίζεται απο τους ίδιους κύκλους ως αντικοινωνικός...

Αυτές οι ομάδες πληθυσμών που δημιουργήθηκαν και στις δύο περιπτώσεις είναι νέοι άνθρωποι με αβέβαιο μέλλον, κάποιοι άνεργοι, κάποιοι ελλιπώς μορφωμένοι, κάποιοι πολύ μορφωμένοι που δεν αμείβονται ανάλογα, αντικομφορμιστές, αντικαπιταλιστές, αντιμπεριαλιστές. Το μέλλον τους -ένα σπίτι, δυο παιδιά, ένα αυτοκίνητο- κλονίζεται ακόμα και στη μορφή που το ίδιο το Σύστημα τους έκανε εύκολο να το πραγματοποιήσουν.


Γιατί βγαίνουμε στο δρόμο; Γιατί δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα. Το μέλλον; Δεν είναι δικό μας, είναι απατηλό όνειρο ΔΙΚΟ ΣΑΣ. Δεν θέλουμε το χρήμα ως αυτοσκοπό, θέλουμε μια ζωή που το χρήμα θα είναι μέσο, εργαλείο. Και η Δημοκρατία;

Δεν έχετε καταλάβει οτι δεν θέλουμε τέτοια δημοκρατία. Δε θέλουμε μια χαμένη δημοκρατική ζωή, μια νεκρή κοινωνία, θέλουμε μια ζωντανή λαϊκή γειτονιά, θέλουμε να συναποφασίζουμε. Το κράτος-μαμά είναι ο εχθρός μας, το Σύστημα ως δίκαιο μεταξύ αδίκων είναι ο στόχος μας, αποζητάμε την καταστροφή του γιατί απέτυχε στην ουσία του: στη δικαιοσύνη για όλους, δυνατούς και αδύνατους στη ζωή.

Οι πολιτικοί είναι οι εχθροί μας... Μαζέψτε τα φερέφωνά σας για την τελική αναμέτρηση, τόσο στους δρόμους όσο και στο Λόγο. Οι 'εξεγέρσεις', όσο και αν θέλετε να τις υποβαθμίσετε σε ληστρικές επιδρομές, είναι στην πόρτα σας...  

Διαλέξαμε τη Βαρβαρότητα;

Οι ατάκες του μεγαλόσχημου ΓΑΠ έχουν μείνει πλέον στην ιστορία ως κενές αποτελέσματος: τίποτα απ'όσα δήλωσε με στόμφο δεν επιτεύχθηκαν. Λεφτά δεν υπάρχουν, δεν εκτελεί το πατριωτικό του καθήκον, είναι ο χειρότερος καρεκλοκένταυρος εξουσιαστής που γνώρισε η χώρα απο τη Μεταπολίτευση και μετά και κυρίως, προκάλεσε βαρβαρότητα με τις αποφάσεις της κυβέρνησής του. Εκτός και αν η πορεία του μέχρι τώρα είναι σοσιαλιστική. Μπα, μάλλον σοσιαληστρική, πάλι πληρώνει ο μεσαίος και ο μικρός μισθωτός παρά τα καρχαριοειδή που κατασπαράσσουν τον πλούτο μας.

Για όποιον περίμενε να θεωρήσω βαρβαρότητα την έκρηξη της βίας στους δρόμους πλανάται οικτρά. Οι πολίτες τώρα παρά ποτέ συλλαμβάνουν στην πράξη τη νοοτροπία της εξουσίας του Συντάγματος του 1974. Αποκατάσταση της Δημοκρατίας ήρθε στα χαρτιά, στην πράξη το πολιτικό και κομματικό σύστημα δεν άλλαξε, πέταξε τον μέχρι τότε μανδύα του και φόρεσε έναν φρέσκο. Απο τον Καραμανλή που απο συμμέτοχο του παρακράτους έγινε σλόγκαν- ή Καρμανλής ή τανκς!- μέχρι τον εντόπιο σοσιαλισμό του Ανδρέα που όντως έφερε στην εξουσία τους αποκλεισμένους. Μόνο που ο σοσιαλισμός του Ανδρέα λεγόταν φαγοπότι των ημετέρων. Μαζί τα έφαγαν, με τους συνδικαλιστές, τους Πάγκαλους, τις τράπεζες και τους κομματάρχες. Ο λαός έλαβε ψίχουλα και εγκαθίδρυσε την νοοτροπία της συνδιαλλαγής που απο το 1844 του Μακρυγιάννη μέχρι σήμερα ονομάζουμε φαυλοκρατία.

Όλα αυτά συντελούν στην ιδέα οτι οι πολιτικές ηγεσίες επέλεξαν τη Βαρβαρότητα στο δίλημμα του αμερικανοτσολιά Τζέφρυ. Βίαιες καταστολές της Αστυνομίας, βάρβαρα ληστρικά μέτρα για τους φτωχούς και αδύνατους, αποικιακού στυλ ξεπούλημα των ιθαγενών περιουσιακών στοιχείων για μια χούφτα δολάρια. Η αγγλοσαξωνική βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο: οικονομίες των αριθμών, μέτρα των αριθμών, εξορθολογισμός των αριθμών.

Ο λαός οχλοποιείται απο αυτή την κατάσταση. Δεν έχει ξεφύγει ακόμα στη λογική της βαρβαρότητας, όσο τον ξεζουμίζουν όμως με άνισα και άδικα μέτρα, η οχλοκρατία θα τον περιορίσει σε σφαγές επι προσωπικού. Όσο η αντίδρασή του εστιάζεται απέναντι στα μέσα καταστολής και στα μπαιράκια των βουλευτών η κατάσταση είναι ελεγχόμενη. Πρέπει να παραμείνει τέτοια ως μέσο πίεσης στην εξουσία για πραγματικές αλλαγές στη λειτουργία της δημοκρατίας. Όσο δεν του δίνεται η δημοκρατία που του αξίζει τόσο θα ρέπει προς την διάσπαση της συνοχής του, το κοινωνικό όφελος της αντίδρασης θα γίνει προσωπικό και θα δούμε σκηνές όπου τα γεγονότα της Τετάρτης θα μοιάζουν εικόνες λουνα παρκ... 


Δεν πρέπει να ακολουθήσουμε τη βαρβαρότητα της αστικής δημοκρατίας. Πρέπει να διαφυλάξουμε αυτό που κτίζουμε απο την 25η Μαϊου: την αλλαγή, τον εξανθρωπισμό της λειτουργίας μας ως κράτος και την πραγματική και χωρίς όρους δικαιοσύνη. Ή τώρα ή ποτέ. 

Απειλείται η Κοινωνία

Κάθε φορά που σκοτώνεται ένας αστυνομικός απο κακοποιούς όλοι ψελλίζουν πως γινόμαστε ζούγκλα.

Δυστυχώς, πρέπει κάποιος να σκοτωθεί σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες για να αντιληφθούμε πως ζούμε σε μια κοινωνία σε αργή σήψη. Το είδαμε με τον δολοφονηθέντα Γρηγορόπουλο, το βλέπουμε και τώρα με την δολοφονία των δύο αστυνομικών στο Ρέντη. Το έργο το έχει ξαναπαίξει η Ιστορία πολλές φορές...

Σήμερα και αύριο θα μας πιπιλίσουν το μυαλό με τα απόνερα αυτής της συμπλοκής, θα βγούνε στον αφρό όλες οι 'ελλείψεις' και πάλι θα έχουμε δηλώσεις 'αποτροπιασμού'.

Σκατά στον κόρφο μας. Διαλύουμε το κοινωνικό μοντέλο που στήσαμε στραβά και που στηρίζεται στον παρτακισμό. Το σπίτι μας να σωθεί και ας πάει στο κομμάτια το σπίτι του διπλανού. Καμία μέριμνα δεν έχουμε λάβει ως μονάδες, ως πολίτες, για την προστασία της κοινωνικής μας συνοχής, απο την παιδεία που θα προσφέρει στέρεες βάσεις κοινωνικοποίησης μέχρι την οικονομία που στρεβλά προσφέρει θέσεις εργασίας σε ανίκανους και θέσεις ανεργίας στους καταραμένους.

Όλα τα παραπάνω πηγάζουν απο τις πολιτικές των 'αρχόντων'. Ο Σωκράτης αναφέρει μέσω του Πλάτωνος οτι η ηθική διδάσκεται και την ευθύνη για αυτήν έχουν οι έχοντες τα κλειδιά της πόλης. Αντ' αυτού, διδασκόμεθα την απάτη, τη λαμογιά, την εξαπάτηση και δαιμονοποιούμε την αρετή γιατί ως κοινωνία κανείς πεφωτισμένος δεν ενδιαφέρθηκε για αυτή. 

Τα λόγια λοιπόν είναι φτώχεια. Αν προσθέσουμε και την φτώχεια της γνώσης μαζί με τη φτώχεια της τσέπης, τότε το κοκτέιλ θα δυναμιτίσει ότι έχει απομείνει απο τον κοινωνικό ιστό.

Προετοιμαστείτε για τα χειρότερα...

Σελήνη πάει άσυλο;

Τι φοβερή σειρά! Σχεδόν κωμική όταν την παρακολουθείς μετά απο τόσα χρόνια.

Ρε τη Σελήνη... Έγινε και βουλευτής με μοναδικό όπλο την αναγνωρισιμότητα του ΑΜΕΑ (του γκαγκά θα έλεγα αν ήμουν χοντρόπετσος σας τον Pagalus Agnomonus). Δεν έχω πρόχειρα τα πρακτικά της Βουλής αλλά βάζω στοίχημα πως άντε να σηκώθηκε να μπουρδολογήσει στο βήμα της Βουλής των Ελλήνων- σχήμα του λόγου   η Βουλή, δεν βούλομαι διόλου μέσω των αντιπροσώπων της- και ασφαλώς σε όλη τη θητεία της έλαβε σοβαρό χρήμα, ικανό να την κάνει να ζήσει καλύτερα απο τον Αλγερινό της Νομικής. Ακόμα χειρότερα, για όσα χρόνια ήταν βουλευτής ήταν πραγματικά σε ΆΣΥΛΟ. Ο φόβος της ως ηθοποιού έγινε χαρά, κανείς δεν την κυνήγησε για κάποια κλήση και όποιος τόλμησε έφαγε πόρτα.

Μαζί της και τόσοι άλλοι που αντιπροσώπευσαν και αντιπροσωπεύουν τον ελληνικό λαό τόσα χρόνια τώρα. Δεν είναι λίγα μπρε, πολλά χρόνια υπάρχει βουλευτικό άσυλο. Θυμάμαι ακόμα την ατάκα του Κωνσταντάρα στο 'Τζένη Τζένη' που με σαρδόνιο χαμογελάκι υπενθυμίζει στον βουλευτή Μπάρκουλη πως πλέον έχει βουλευτικό άσυλο και κανείς δεν θα τον κυνηγήσει για διγαμία! Τόσο παλιό το αίσχος δηλαδή.

Ερεθιζόμενος (γρνιαρ) λοιπόν απο την κουβέντα για το Άσυλο που ηλιθιωδώς οι προστάτες τους-αριστεροί του κώλου Συριζαίοι- επανέφεραν στα παράθυρα χωρίς να το θέλουν ή για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, έχω την τιμή να αναφέρω πως κανείς εξ ημών δεν έθεσε θέμα κατάργησης ΚΑΙ του βουλευτικού ασύλου. Έχει αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο μια υποτιθέμενη δημοκρατία συντηρεί πολίτες δύο κατηγοριών; Γιατί ο βουλευτής ή ο φοιτητής έχουν δικαίωμα να παρανομούν ΝΟΜΙΜΩΣ και ο απλός πολίτης υποχρεώνεται να λειτουργεί σε ένα σχεδόν σαφές νομικό πλαίσιο; Για την προστασία της Δημοκρατία υποτίθεται;;;;;; Μα πως προστατεύεται η Δημοκρατία μέσω της ανομίας; Που το είδατε αυτό;

Δεν νοείται σύγχρονη πολιτεία με πολίτες και 'πολίτες'. Ισονομία για όλους, όλοι είναι ίσοι απέναντι στο Σύνταγμα και στους νόμους και κανείς δεν είναι πιο ίσος απο τους άλλους. Είναι ντροπή για τη Δημοκρατία συντεχνίες φοιτητών και πολιτικών να έχουν το ακαταλόγιστο. Το ντροπιαστικότερο όμως είναι οι επαγγελματίες πολιτικοί που καταθέτουν νόμους για κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, με την αιτιολογία οτι 'σε καμία ευνομούμενη δημοκρατική χώρα δεν επιτρέπεται να υπάρχει καθεστώς ατιμωρησίας', να αποτελούν και οι ίδιοι μέλη μιας ατιμώρητης κάστας 'ασυλικού' τύπου.

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

Ισότητα για ΟΛΟΥΣ. Χωρίς αποστρόφους, αγκύλες και παραπομπές.

ΥΓ. Στα καφενεία της Βουλής, οι θεριακλήδες βουλευτάδες φουμάρουν σαν τους πούστηδες. Εκεί δεν ισχύει ο νόμος της απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους; Εκεί δεν αποτελεί παραβίαση του νόμου το κάπνισμα;;; Λαμόγια... 

Αλήθεια, τι μας περιμένει;

Άλλη μια χρονιά λαμβάνει τέλος. Άλλη μια χρονιά που ο πολίτης αυτής της χώρας παραμένει αμόρφωτος, σχετικά φτωχός (η φτώχεια έχει να κάνει πάντα με το περιβάλλον, προφανώς ο Έλληνας θεωρείται πλούσιος σε σχέση με τον Αφρικάνό) και το χειρότερο, δεμένος πισθάγκωνα απο ένα σύστημα που απο το 1830 και μετά τον κρατά στα χαμηλά της Ευρώπης. Γκρίνια θα πεις. Είναι να μην γκρινιάζεις όταν το έλλειμμα δημοκρατίας και κατά συνέπεια η ανισότητα τέμνουν οριζόντια την ζωή μας και μας κατατάσσουν σε πληβείους και πραιτοριανούς; Αυτό που ξεκίνησε με την βαυαροκρατία, η συναλλαγή δηλαδή της κάστας των γραφειοκρατών με τα δημόσια οικονομικά και τα συμφέροντα έξωθεν μοιάζει με ένα ιστορικό κύκλο που δε λέει να τελειώσει. Όπως και τότε, έτσι και τώρα μια Τρόικα καθορίζει την πορεία μας.

Οι αναλαμπές του Ελληνισμού και η μεγιστοποίηση της επέκτασής του το 1919 δεν ήταν τίποτα παραπάνω απο μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει πως όταν τυγχάνει τα συμφέροντά μας να συμπίπτουν με αυτά των μεγάλων παικτών του κόσμου, τότε μας αναλογεί ένα ξεροκόμματο. Πως αλλιώς να αντιληφθείς άλλωστε την έννοια του έθνους-κράτους που ο Διαφωτισμός επέβαλε στις δυτικές κοινωνίες και που στρεβλά-όπως συνηθίζεται στη σύγχρονη ιστορία μας- πέρασε στην κρατική ιδεολογία; Αυτή η κρατική ιδεολογία μας σκοτώνει απο τότε. Ιδεολογίες κάθε μορφής, απο τον Μεγαλοϊδεατισμό μέχρι τον εντόπιο 'Σοσιαλισμό', που σάρωσαν τον κοινωνικό ιστό των Κοινοτήτων, του αρχαιότερου ελληνικού θεσμού. Αυτές οι ιδεολογίες συγκέντρωσαν την δύναμη στο εθνικό κέντρο, εκεί γύρω απο τα παλαιά ανάκτορα που τώρα ονομάζονται Κοινοβούλιο και στέρησαν απο τους Έλληνες τη δημιουργία, τον πολιτισμό, τον αυτοέλεγχο και αυτοορισμό τους στον κόσμο. Απο κοσμοπολίτη τον κατάντησαν επαρχιώτη με την κοινωνική έννοια της λέξης. Τον κατάντησαν ένα ιδεολογικό ζώο.

Έχουμε περισσότερο απο ποτέ την ανάγκη αποϊδεολογικοποίησης της κοινωνίας. Έχουμε την ανάγκη να αποστρατευτούμε ως άνθρωποι απο τους στρατούς των κομμάτων που εχθρεύονται οιονδήποτε δεν συντάσσεται μαζί τους. Έχουμε την ανάγκη να αντιληφθούμε οτι πρώτα είμαστε πολίτες, ενεργά μέλη της κοινωνίας, και μετά κομματικά ανθρωπόμορφα. 

Δεν αρκεί να εκφράζεις την αγανάκτησή σου για έναν προϋπολογισμό, να στοιχηματίζεις οτι θα αποτύχει αλλά να τον υπερψηφίζεις. Καλύτερα να πράξεις όπως είπε κάποτε ο Μέιτζορ, πρωθυπουργός της Βρετανίας, στους εσωκομματικούς του αντιπάλους: stand up or shut up. Αφού το πρώτο δεν ισχύει, καλύτερα να μη μιλάς ή να παραιτηθείς. Αυτά είναι τα αποτελέσματα των ιδεολογιών, των κομματικών γραμμών, όλων αυτών των δεινών που μας έφερε η Ευρώπη του Διαφωτισμού...

Καλή χρονιά και καλή τύχη λοιπόν.

Σε κατάσταση παρακμής

Δεν υπάρχει παρηγοριά στην εποχή που ζούμε. Από την οικονομική κατρακύλα στην κοινωνική. Και αντίστροφα. Οι εκάστοτε πολιτικές άρχουσες τάξεις των τριών οικογενειών αποσάθρωσαν σιγά σιγά την ελληνική κοινωνία. Των τίμιων φτωχών σε άτιμους λαμογίστικους νεόπτωχους που ζουν για πέντε λεπτά δημοσιότητας και μια ζωή με δανεικά.

Τα ψέμματα δίνουν και παίρνουν. 

Είχε το θράσος ο κατά τα άλλα συμπαθής Γρηγόρης Ψαριανός να μιλάει στην εκπομπή του για πέντε χιλιαρικάκια βουλευτικής αποζημίωσης λες και τους χρωστάμε τη στιγμή που υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ζουν με 400 ευρώ.

Έχει το θράσος η Ντόρα Μπακογιάννη να μιλάει για ξεφτισμένο πολιτικό σύστημα όταν η ίδια είναι μέρος αυτού τα τελευταία 20 χρόνια.


Έχει το θράσος ο Αντώνης Σαμαράς να μιλάει για καθαρή γαλάζια παράταξη όταν ως αντίδραση στην παραπομπή πρώην υπουργών της ΝΔ αντιπροτείνει παραπομπή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου αντί να 'σπρώξει'για να μπουν όλοι αυτοί φυλακή.

Έχει το θράσος η Άντζελα Γκερέκου να δηλώνει οτι δε γνώριζε για τα 5,5 εκατομμύρια χρέους του άντρα της όταν τα τελευταία χρόνια το 'παιδί του λαού' αγόραζε ακίνητα με φορολογικές ενημερότητες από την πίσω πόρτα.

Έχει το θράσος ο Γιώργος Παπανδρέου να συζητάει ως ίσος προς ίσο με τον Ταγίπ Ερντογάν, στα αγγλικά μάλιστα όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός σεβάστηκε τη γλώσσα του, τη στιγμή που στο Αιγαίο συντηρείται ένα 35χρονος ψυχρός πόλεμος και στην Κύπρο το 40% του εδάφους είναι υπό κατοχή.


Σα να μην έφταναν όλα αυτά ζούμε στον αστερισμό του πορνό, του εύκολου πλουτισμού των 'όμορφων' δεσποινίδων που καταχειροκροτούνται σε μεσημεριανάδικα. Και ενώ το γάλα φορολογείται με 10%, η τσόντα της Ντούβλη βαφτίζεται επιμορφωτική ταινία και φορολογείται με 5,5%.


Σήψη και παρακμή... 

Αεί Σε Οικτίρω (Άη Σηχτήρ)

Ναι, είναι ελληνική έκφραση περασμένη στην τουρκική. Η τούρκικη έκφραση γεμίζει πιο πολύ το στόμα βέβαια.

Η συνδικαλιστική ταμπέλα είναι θεμιτή. Η οργάνωση των εργαζομένων προς στήριξή των έναντι της εργοδοσίας και του κράτους που συνεχώς θέτουν εμπόδια στην καλυτέρευση της ζωής μας μισθολογικά και κοινωνικά είναι αναγκαία.

Είναι αδιανόητος όμως ο επαγγελματικός συνδικαλισμός.

Ο πρόεδρος ενός οργανωμένου συνδικάτου έχει το δικαίωμα της πλήρους απασχόλησής του στα 'συνδικαλιστικά' του καθήκοντα. 

Ο αντιπρόεδρος έχει δικαίωμα δύο ημερών συνδικαλιστικής άδειας την εβδομάδα.

Όλοι τους εξασκούν αυτά τα δικαιώματα. Ταυτόχρονα,οι εργατοπατέρες μας, στελέχη κομμάτων πάνω απ'όλα 'περνάνε' μέσα απο τα διάφορα πολιτικά 'γκαλά'. Συναναστρέφονται με βουλευτές, πολιτευτές, υψηλόβαθμους κρατικούς παράγοντες με κυρίαρχο στόχο την μελλοντική παρουσία τους στη Βουλή.

Α,Βουλή, Κοινοβούλιο, κοινή βούληση, κοινή θέληση. Του λαού βεβαίως βεβαίως.

Όχι του λαού. Της πολιτικής αφρόκρεμας και των δεκανικιών της, τα ΜΜΕ και τα πολιτικό σύστημα των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Μέσα σε αυτή τη βρώμα όλα επιτρέπονται. Απο την εξαπάτηση των πολιτών που χρηματοδοτούν τα συνδικάτα για να κάθονται τα μεγαλοστελέχη τους μέχρι την επιβολή συνδικατόμπατσων σε περιόδους απεργίας που αποτρέπουν τους διαφωνούντες να εργαστούν. Και μέσα σε όλα αυτά ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ αμείβεται με περισσότερα απο 100 χιλιάρικα το χρόνο, οι BMW και οι Μερσεντές δίνουν και παίρνουν ανάμεσα στις εργατοστελεχάρες και κατά τα υπόλοιπα ο βασικός μισθός είναι 680 ευρώ καθαρά! Δημοκρατία! Αξιοκρατία!

Και βέβαια είναι θεμιτό 100 άνθρωποι να κλείνουν την Πανεπιστημίου για 7 μέρες... Και 20 να είναι, αν το συνδικαλιστικό κίνημα προτάξει την ομπρέλα του, αυτοί οι 20 έχουν περισσότερο δίκιο απο τους χιλιάδες άλλους που επιθυμούν να εργαστούν.

Αη σηχτήρ ρε.

Μάρτης Γδάρτης

Όχι πως ο Φλεβάρης  ή ο Γενάρης ήταν καλύτεροι αλλά για να δικαιολογήσουμε και τη σοφία του λαού, ο Μάρτης είναι γδάρτης. Σήμερα ανακοινώθηκαν τα νέα νέα νέα νέα νέα μέτρα. Είναι συνέχεια των νέων νέων νέων νέων μέτρων των κυβερνήσεων Καραμανλή τζούνιορ, Σημίτη, Παπανδρέου ντάντυ, Μητσοτάκη, ξαναΠαπανδρέου ντάντυ, Ράλλη, Καραμανλή ορίτζιναλ και πάει λέγοντας.

Αδέλφια, μας τα έχουν κάνει τσουρέκια και θέλουν να μας τα κόψουν κιόλας. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι κυβερνώντες και πάντα την πληρώνουν οι μισθωτοί. Οι βίλες και τα κότερα τίποτα. Η άρχουσα τάξη και τα νεόπλουτα λαμόγια τίποτα. Και ασφαλώς η πατέντα πάντα θα έχει να κάνει με έμμεσους φόρους. Τσιγάρα, ποτά, καύσιμα, ΦΠΑ και κάθε λογής όσημα: σκατόσημα, αναπνεόσημα κλπ. 

Έκοψε ο Γιωργάκης τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων.

Έκοψε ο Γιωργακης τον 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων.

Τα αρχίδια των κερδοσκόπων του δημοσίου τα πιπιλάει. Και αυτός και όλοι οι προηγούμενοι. Τα ιδρύματα των αρχιερέων της κατάστασης αυτής τα παίρνουν κανονικά ασφαλώς. Το ίδρυμα του παππού του Γιωργάκη, μάλιστα, εδώ και κάμποσο καιρό εκμεταλλεύεται ένα ολόκληρο Ξενία παραχωρηθέν απο το κράτος! Η Εκκλησία, ο μεγαλύτερος κάτοχος γης στην Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει ψίχουλα ενώ συγχρόνως το κράτος τη χρηματοδοτεί και με χρήματα αλλόθρησκων! Οι τράπεζες με τεράστια κέρδη παρά την κρίση έχουν κλείσει τις κάνουλες της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων.

Με 680 βασικό μισθό ο καφές έχει 4 ευρώ, το ενοίκιο γκαρσονιέρας 300 ευρώ, το γάλα ενός λίτρου 1,20 ευρώ, η βενζίνη θα φτάσει τα 1,45 ευρώ... Παιδεία δεν έχουμε, Υγεία δεν έχουμε, Συγκοινωνίες δεν έχουμε... Κατά τα λοιπά αγοράζουμε φρεγάτες και μαχητικά ακριβότερα απο όλους. Και αφού τ'αγοράζουμε, ελάχιστα χρήματα αποδίδονται στην οικονομία της χώρας απο αντισταθμιστικά οφέλη. Ούτε καν αυτό δεν κάνουν οι ηλίθιοι. Κατά τα λοιπά έχουμε ακόμα εκατοντάδες επιτροπές αμφιβόλου λογικής με υπερβολικούς μισθούς σε ημέτερους. Έχουμε χιλιάδες υπαλλήλους της πίσω πόρτας, άεργους και αργόμισθους. Και δεν έχουμε ΚΡΑΤΟΣ!  

Ο Γιωργάκης είχε δηλώσει με στόμφο πριν τις εκλογές οτι η περικοπή μισθών θα μειώσει την αγοραστική δύναμη των πολιτών που με τη σειρά της θα βυθίσει την αγορά σε μεγαλύτερη κρίση.

Ο Γιωργάκης είχε δηλώσει οτι λεφτά υπάρχουν.

Δεν υπάρχει σωτηρία λοιπόν όταν οι Έλληνες συνεχίζουν να στηρίζουν αυτούς που τους έφτασαν σε αυτό το χάλι.

Ειλικρινά, δεν ελπίζω σε τίποτα εφόσον ΕΜΕΙΣ δεν αντιδρούμε κάθε φορά που μας παραχωρούν το δικαίωμα της αντίδρασης. 


Αφού δεν κάνουμε ούτε αυτό τότε πως περιμένουμε μια πραγματικά λαοφιλή διακυβέρνηση; 


Ασελγούν στο τσέπη σας και στο μυαλό σας πατριώτες και σεις συμφωνείτε σε όλα. 


Αν εσείς είστε πατριώτες τότε ο Εφιάλτης θα έπρεπε να αποτελεί τον εθνικό μας ήρωα... 

Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης

Που φτάσαμε σύντεχνε... Να γιορτάζουμε σήμερα τη Σκέψη (ποιοί την γιορτάζουν δεν ξέρω) λες και τς υπόλοιπες μέρες συμπεριφερόμαστε ωσαν ζώα.

Δεν έχουν και άδικο εδώ που τα λέμε. Όλα τα εγχειρήματα παγκόσμιας συνεννοήσης έχουν ανάγκη συμβολισμών. Έτσι και η Γιούνισεφ εγκαθίδρυσε ένα 'εορτολόγιο' στο οποίο κανείς μπορεί να δεί γιορτές για τη μητρότητα,το παιδί, τις ανίατες αρρώστιες όπως το Ειτζ και τον Καρκίνο,τους Μετανάστες.

Και όπως η σύγχρονη κοινωνία το απαιτεί,αυτές οι γιορτές έρχονται και παρέρχονται. Είναι σαν την προσωπική μας ονομαστική γιορτή: οι πέντε δέκα φίλοι και συγγενείς που όλο το χρόνο είναι κοντά μας θα είναι και εκείνη τη μέρα,οι δεκάδες άλλοι θα μας ευχηθούν και τις υπόλοιπες μέρες θα διστάσουν να βοηθήσουν. 

Γιατί εν τέλει υπάρχουν οι γιορτές; Γιατί υπάρχουν οι Παγκόσμιες Μέρες; Για να σεκφτόμαστε και να θυμόμαστε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη ή για να βυθίζουμε μέσα μας τις τύψεις που ενίοτε μας δημιουργεί η αποχή μας απο την κοινωνία; 

Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης. Τις υπόλοιπες 364 ημέρες λειτουργούμε με ζωώδη ένστικτα. Ξυπνάμε,πάμε στη σύγχρονη δουλεία μας - οι περισσότεροι για να πλουτίσουμε τα αφεντικά μας- , γυρίζουμε σπίτι μας, άντε να πάμε καμιά βόλτα ή να χαζέψουμε στην τηλεόραση και μετά νάνι. Και ξανά τα ίδια την επόμενη μέρα. Και μέσα στον χρόνο θα πάμε όσοι μπορούμε καμιά βόλτα εκτός έδρας,έτσι για να ξεχάσουμε πόσο απερίσκεπτα περνάει ο χρόνος. Δίχως ωριμότητα στη σκέψη μας ζούμε και πεθαίνουμε για κάποιους άλλους, αυτούς που ονομάζουμε εξουσιαστές, ανελεύθεροι μέσα στη φυλακή της χαζομάρας και της απέραντης βλακείας όπως την περίεγραψε ο Αϊνστάιν.

Κάποτε είχα ακούσει έναν παππού να λέει πως στη Χούντα τα πράγματα ήταν καλύτερα. Είχες να περιμένεις κάτι, να αναζητάς την ελευθερία...

Παγκόσμια Απελευθέρωση θέλουμε,χωρίς Ημέρες και Ώρες...

Πέρι(ξ) Αναρχίας και Αντιεξουσιασμού

Εν αρχή θα ήθελα να 'απολογηθώ' για την πολιτική μου θεώρηση. Δεν είμαι δεξιός. Δεν είμαι ούτε αριστερός. Δεν ξέρω διάολε αν είμαι κεντρώος αλλά σίγουρα δεν είμαι ακραίος πολιτικά. Θαρρώ πως η ιδεολογία, ως πολιτική ακολουθία, δημιουργεί τέτοιες άμυνες στον ιδεολόγο που κάποιες φορές παρότι καταρρέουν κομμάτια αυτής, βρίσκει τρόπους να δικαιολογεί και τα αδικαιολόγητα. Δεν θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά οτι ανήκω στην ομάδα των ανθρώπων που έχουν καταφέρει να μη δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα αλλά σίγουρα δε με ενδιαφέρει να ρίξω τα μούτρα μου και να παραδεχθώ οτι έσφαλα.

Η κρίση πάνω σε ιδεολογίες και απόψεις δεν κοστίζει, τουλάχιστον σε χρήμα. Επίσης, δεν κοστίζει η κόντρα κριτική στην κρίση αν ανήκεις στην κατηγορία που ανέφερα άνωθεν, τους ανιδεολόγητους με τη λογική του δόγματος. 

Το γεγονός λοιπόν οτι η σύντροφός μου ανήκει στον ιδεολογικό χώρο των λεγόμενων αντιεξουσιαστών μου έχει δώσει πολλές φορές ερεθίσματα ανάλυσης της λειτουργίας του στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Ως φοιτητής είχα άλλωστε και τον χρόνο να μάθω πολλά για τον Μαρξισμό και είναι γεγονός οτι υπο το πρίσμα της Ιστορίας περισσότερο απομακρύνθηκα απο αυτόν παρά πριν τον γνωρίσω. Ανάμεσα σε αυτά τα κείμενα έτυχε να γνωρίσω και τους Κροπότκιν και Προυντόν που παρόλα τα αναπάντητα ερωτήματα που μου δημιούργησαν περί νόμου θεώρησα και θεωρώ αξιόλογους, κυρίως για τη βαθιά ελευθερία που διακυρήσσουν. Αντίθετα με τον Μαρξισμό που θεωρεί οτι η ελευθερία πρέπει να καταστρατηγηθεί στο όνομα της δικτατορίας του προλεταριάτου για να επιτευχθεί μέσω του σοσιαλισμού ο κομμουνισμός, οι αναρχικοί εκείνης της εποχής αντιμετώπιζαν την κατάληψη της εξουσίας με απευθείας κατάργησή της, άρα και την ανυπαρξία ανάγκης προστασίας της με δικτατορικούς θεσμούς.

Βέβαια, στα χρόνια που πέρασαν και σε επαλήθευση των θεωριών τόσο των μαρξιστών όσο και των αναρχικών, φάνηκε οτι η επικράτηση των κινημάτων τους θα έπρεπε να προέλθει κυρίως μέσω της κοινής συνείδησης. Τι είναι όμως κοινή συνείδηση και κατά πόσο μπορεί αυτή να γίνει βίωμα; Η ιστορία δείχνει οτι η βία ήταν πάντα ο μοχλός αλλαγής καταστάσεων και η συνείδηση μπορεί να λαξευθεί με τέτοιο τρόπο ώστε η βία να έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση σε αυτήν. Οπότε η λογική μου με οδηγεί στο συμπέρασμα πως κοινή συνείδηση δεν θα μπορέσει να υπάρξει ποτέ όταν κάποιοι θα είναι νικητές και κάποιοι ηττημένοι, όπως ο καθένας μας ξεχωριστά κατέχει ένα μοναδικό αποτύπωμα. 

Η ατομικότητα και η κοινωνικότητα μαζί κατά τους αναρχικούς λογίους όμως ειναι ίσως η μοναδική επιτυχημένη σύζευξη των δύο αυτών εννοιών. Γιατί μπορεί στη νίκη και την ήττα να έχεις εκ του αποτελέσματος δύο τουλάχιστον στρατόπεδα, στην ατομικότητα και τη συλλογικότητα των ανθρώπων μπορείς να έχεις ένα στρατόπεδο. Να το κάνω ψιλά, όταν οι άνθρωποι, ως πολίτες κατά την αρχαιοελληνική έννοια, μπορούν να συνεννοηθούν σε ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητά τους μπορούν, νικητές και ηττημένοι να μεγαλουργήσουν. Αυτή είναι και εκκίνηση για τις ομάδες ενεργών πολιτών που έχουν κοινούς στόχους π.χ. το περιβάλλον. Μπορείς μέσα σε μία ομάδα κατοίκων μιας περιοχής που έχουν ανάγκη εικαστικών χώρων να βρείς διαφορετικούς ανθρώπους, αριστερούς, δεξιούς, μαύρους και λευκούς να αναμορφώνουν ένα δημόσιο κτήριο και μέσα σε αυτό να προσφέρουν πολιτισμό.

Αυτή είναι η μεγάλη προσφορά του αντιεξουσιαστικού κινήματος. Η συλλογικότητα στη σύγχρονη κοινωνία είναι αποτέλεσμα της διανόησής των θεωρητκών του αναρχισμού, έτσι όπως λειτούργησε στις μικρές κοινότητες κατά την τουρκοκρατία. Είναι αξιοθαύμαστη μάλιστα η κοινή αφετηρία τους. Απομονωμένες κοινότητες απο την κεντρική εξουσία, στην ουσία 'άναρχες' κατάφεραν μέσω της συλλογικότητας να καλυτερεύσουν τη ζωή τους με θαυμαστά αποτελέσματα.

Ήδη στη Βόρεια Ευρώπη οι ομάδες πολιτών πράττουν 'άναρχα' στις ευνομούμενες κοινωνίες. Σιγά σιγά εξαπλώνεται και στην Ελλάδα αυτή η ανάγκη...

Στα μπλόκα τα κομματικά

Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα κάθε χειμώνα τα τελευταία χρόνια,τουλάχιστον απο τότε που η Ευρώπη είναι μέρος της Ελλάδας (κι όχι τ'αντίθετο), βρίσκεται στις οθόνες μας σχεδόν πάντα με την ίδια απόχρωση. Οι κατά τόπους συνδικαλιστικές ομάδες των αγροτών βρίσκονται στους δρόμους των εθνικών οδών ή στις παρυφές των λιμανιών για να διαδηλώσουν την ίδια ιστορία: την παραίτηση της εκάστοτε κυβερνήσεως απο τα προβλήματά τους και την απαίτησή τους για χρήματα υπέρ των πενιχρών εισοδημάτων τους.

Το αποτέλεσμα για όλους είναι η κλισέ πια διακοπή της 'ομαλούς' κυκλοφορίας στα εθνικά δίκτυα και η παραμονή τους σε αυτά νυχθημερόν παρουσία μπύρας, κρασιού και σουβλιστών- ντελίβερι εσχάτως. Όταν οι καταληψίες ερωτώνται τους λόγους για τους οποίους προβαίνουν σε τέτοιου είδους ενέργειες, επίσης, ακούγονται τα κλισέ περί αγώνων με κοινωνική ευθύνη απο τον οποίο 'όλοι οι Έλληνες θα επωφεληθούν'. Και δεν είναι οι μόνοι. Όλες οι καταλήψεις δρόμων γίνονται απο διάφορες ομάδες που σκοπό έχουν την καλυτέρευση της ζωής μας. Το ίδιο αγορεύουν οδηγοί ταξί, φορτηγών, απολυμένοι της Σκατέξ, μαθητές και φοιτητές κ.ο.κ.

Απο την άλλη έχουμε το γνωστό ελληνικό κράτος. Το λάφυρο των εκάστοτε κομμάτων που κυβερνούν και που γεμίζει κομματικούς στρατιώτες και λοχαγούς που 'ρυθμίζουν' (χιούμορ) τρόπω τινά τη ζωή αυτών που υπηρετούν, του λαού. Βεβαίως βεβαίως όλοι αυτοί οι λοχαγοί και οι παρατρεχάμενοι ελάχιστες φορές βρίσκονται μπροστά απο την κοινωνία. Τρέχουν καταϊδρωμένοι να πασαλείψουν όλα τα κακώς κείμενα με τα αποφάγια πολιτικών λύσεων άλλων κοινωνιών της Ευρώπης που διαστρεβλώνουν τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ για να χωρέσουν στο ελληνικό παράλογο. Άλλες φορές αποζητούν την καταστολή τέτοιων κινητοποιήσεων, όχι γιατί το κοινό συμφέρον μπαίνει μπροστά αλλά γιατί ο κυβερνητικός καθρέφτης λειτουργεί εγωιστικά ως είδωλο και εικόνα στους υποστηρικτές των, κάτι σαν οπαδική ποδοσφαιρική μπαρούφα. Ποιός δε θυμάται τα σκασμένα λάστιχα των αγροτών το 96, το ξύλο σε συνταξιούχους αργότερα, τα δακρυγόνα στους οικοδόμους;

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Οι αγρότες κάθε φορά αποζητούν τα αυτονόητα. Ως ειδική κοινωνική ομάδα με σημαντικότατες ευθύνες στην παραγωγική διαδικασία της οικονομίας και ως ιδιάζουσα ως προς το επάγγελμα που ακολουθούν, οι αγρότες ζητούν χρήματα. Καλώς κάνουν. Η Ευρώπη απο τη στιγμή που μπήκε στη ζωή μας τους έδωσε ένα σημαντικότατο μέρος των εισοδημάτων τους. Κάποια απο αυτά επενδύθηκαν σωστά. Κάποια άλλα έγιναν διαμερίσματα στη Λάρισα και τα Τρίκαλα, BMW στη Βέροια και το Αγρίνιο και πανσιόν στη Ζαχάρω και την Καλαμάτα. Πολλά επίσης φαγώθηκαν απο τους τοπικούς κομματάρχες απο τους έρμους συνεταιρισμούς που υποτίθεται οτι προσπάθησαν να μειώσουν το κόστος και την ποικιλία στα μέσα παραγωγής. Θα ήταν αδύνατον άλλωστε άνθρωποι που διαχειρίζονται τέτοια ποσά να μην έχουν αλωθεί απο το κομματικό σύστημα. Οι ελάχιστοι που πέτυχαν συνήθως γίνονται αντικείμενο θαυμασμού απο τα ΜΜΕ αντί να αποτελούν αυτονόητη πραγματικότητα.

Εν κατακλείδι έχουμε αγρότες που έμαθαν οτι κλείνοντας τον δρόμο θα πάρουν χρήματα. Και ως έμαθαν έτσι πράττουν αφού το κωλοκράτος δεν μπορεί για μια φορά να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της μοναδικής παραγωγικής κοινωνικής ομάδας. Ως έμαθαν θα λάβουν και το εξτραδάκι τους γιατί το τρακτέρ στην εθνική οδό προκαλεί μεγαλύτερο φόβο απο τον φουκαρά των 700 ευρώ ή τον συνταξιούχο των 500 ευρώ που και αυτοί θα ήθελαν το έξτρα τους. Δεν αρκεί να είσαι μια απλή κοινωνική ομάδα αλλά να είσαι μια κομματοποιημένη κοινωνική ομάδα.

Όλες οι κοινωνικές ομάδες έχουν ανάγκες. Κάποιες έχουν πιο δίκαιες ανάγκες. Στην τελική, οι αγρότες και οι φορτηγατζήδες να επιζούν, όλοι άλλοι να πάνε να πνιγούν.

ΥΓ. Το φοβερότερο όλων είναι τα διαφορετικά μπλοκ των αγροτών. Τα πράσινα, τα γαλάζια και τα κόκκινα... Φοβερό πλην καθημερινό...

Είναι ζήτημα ιθαγενών

Διαβάζω στην Καθημερινή της Κυριακής οτι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην ΕΕ που δεν έχει θεσμοθετήσει ακόμα πολιτική παροχής ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς. Αυτοί δηλαδή που έχουν γεννηθεί εδώ απο αλλοδαπούς γονείς και που σίγουρα το μεγαλύτερο ποσοστό τους ΔΕΝ έχουν τα απαραίτητα έγγραφα πολιτογράφησης απο τις κράτη καταγωγής των γονέων τους δεν υπάρχουν! Για κανέναν,ούτε για το ελληνικό κράτος ούτε και για το κράτος απο το οποίο οι γονείς προήλθαν.

Τραγικό! Πρίν δύο περίπου χρόνια παρακολούθησα ενα θεατρικό έργο, το 'Εδώ' του Νανούρη, απο έναν θίασο ερασιτεχνών κάπου στο Γκάζι. Το σκηνικό πάναπλο, χωρίς φρου φρου. Ένα μικρό φωτιστικό κανόνι που γέμιζε φως την αίθουσα με τις 30 καρέκλες και τους αντίστοιχους θεατές ήταν όλο κι όλο. Πραγματευόταν τις προσωπικές ιστορίες παιδιών μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Όλες οι ιστορίες είχαν κοινή αφετηρία και κοινή κατάληξη: την ανυπαρξία των ανθρώπων αυτών για τον οικουμενικό κόσμο. Το μόνο που έχουν είναι ένα απλό χαρτί που τους διατυμπανίζει οτι απλά υπάρχουν. Δεν μπορούν ούτε καν να αποκτήσουν ένα πιστοποιητικό γέννησης! Τόσο απλό όσο και το σκηνικό...

Είναι άμεση ανάγκη η πολιτεία επιτέλους να θεσμοθετήσει για αυτούς τους ανθρώπους. Ευτυχώς, στα όσα στραβά παρουσιάζει η κυβέρνηση Παπανδρέου,το συγκεκριμένο ζήτημα είναι ψηλά στη λίστα τόσο της πολιτικής όσο και της κοινωνίας. Και αν η πρώτη είναι ανέτοιμη ή στρουθοκαμηλίζει, η κοινωνία αναγνωρίζει οτι πρέπει επιτέλους τα παιδιά αυτά να λάβουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Είναι τόσο μεγάλη η αποδοχή της συγκεκριμένης ρύθμισης που ακόμα και το πιο 'συντηρητικό' κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η Εκκλησία, απαιτεί και αυτή με τη σειρά της την άμεση απόδοση ιθαγένειας στους συνανθρώπους μας, όπως τονίζει με άρθρο του στην ίδια εφημερίδα ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος.

Αρκεί βέβαια να μην επικρατήσει η κλασική ελληνική λογική της ψηφοθηρίας. Τα κριτήρια να είναι σοβαρά και να αφορούν κυρίως την άμεση σχέση της ιθαγένειας με την ελληνική παιδεία και την παρουσία των ανθρώπων αυτών στην ελληνική κοινωνία. Ούτως ή αλλιώς τα παιδιά των μεταναστών  είναι κοινωνοί της -όποιας- ελληνικής παιδείας.

Το αρνητικό της όλης υπόθεσης είναι βέβαια η πολιτική αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης. Όσο και αν φαίνεται αποκρουστικό, οι αριθμοί των κολασμένων της γης είναι τεράστιοι και είναι ακόμη πιο σίγουρο οτι η μαζική μεταφορά τους στην Ελλάδα περισσότερα προβλήματα θα δημιουργήσει παρά θα λύσει αυτά των μεταναστών. Αρκεί να θέσουμε τα όρια και τις προϋποθέσεις για καλύτερη φύλαξη των συνόρων αλλά και παγκόσμιες πολιτικές ενάντια στους λόγους που ωθούν ανθρώπους στη μετανάστευση: τον ιμπεριαλισμό, κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό.

Όσο για το δημοψήφισμα που ζητούν διάφοροι πολιτικοί φορείς καλό θα ήταν να σκεφτούν μήπως και το επιτύχουν. Γιατί τότε θα βρεθούν απέναντι στην πλειοψηφία που θέλει λύσεις και όχι ξενοφοβικά σύνδρομα..

Στου χαντάκι

Οι πιο γλαφυρές καθημερινές ιστορίες έχουν να κάνουν με τα κρατικά 'όργανα' που μας περιπαίζουν. Δε νοώ πόσο γλαφυρό μπορεί να θεωρηθεί άλλο ένα συμβάν 'επικοινωνίας' ανάμεσα σε χόμο- μπάτσους και έλληνα πολίτη, με όσα στραβά και υπέρκουλα κουβαλάει ο δεύτερος αλλά εν πάσει περιπτώσει μας περιβάλουν αυτές οι μικρότητες και δυστυχώς μας κάνουν δύσκολη τη ζωή.

Συγγενής μου λοιπόν, μέγας φιλόζωος μέχρι αηδίας κυκλοφορεί κάπου στην Αθήνα με το βεσπάκι του κουβαλώντας τα αποφάγια του χονδροειδέστατου απ'όλες τις απόψεις χριστουγεννιάτικου τραπεζιού για να ταϊσει ως ρομπέν των κυνογατών τα άκακα τετράποδα. Η διαδρομή μικρή, στον κοντινό λόφο και με το κράνος φορεμένο στο χέρι (φάουλ νο1) γιατί-όντως- μεταφέρει μαζί του μια πολύ μεγάλη σακούλα. Αφού λοιπόν έχει με κάποιο τρόπο 'πάρει' μαζί του έναν καθρέπτη αυτοκινήτου (φάουλ νο2) έχει γεμίσει χωρίς να καταλάβει το κράνος του με τα γυάλινα απομεινάρια του. Η τροφή του κατασπαράσσεται απο τα ζωντανά με βουλιμία και ευτυχής που έκανε (για άλλη μια φορά) τη ψυχή του να γαληνέψει, ανεβαίνει στο μοτόρι και ετοιμάζεται να φύγει. Θεωρώντας πια οτι πρέπει να βάλει το κράνος, βλέπει τα γυαλιά και αρνείται να το φορέσει θεωρώντας οτι θα κόπεί.

Για κακή του τύχη στον δρόμο τον σταματά ένα μπλόκο της τροχαίας. Με τεράστια αγένεια και χωρίς να προκαλέσει παρά μόνο με το λάθος του να μη φοράει κράνος, ο επικεφαλής χόμο-μπάτσους, κλασικός χωροφύλακας με κολοκωτροναίϊκη μουστάκα και ξερακιανό παρουσιαστικό, του αναγγέλει στον ενικό οτι θα του πάρει δίπλωμα, άδειες, σώβρακα, 600 ευρώ με ύφος Μπενίτο. Στον όλο μονόλογό του προσθέτει 'ρε' , 'δε ντρέπεσαι', 'ποιός νομίζεις οτι είσαι', 'με τα κωλόσκυλα' και διάφορες άλλες πανσοφίες προερχόμενες απο το μεγάλο ατού του να αγορεύει ως εκπρόσωπος της Αυτυνομίας, του Αυτισμού, του Αυτοκράτορος που θέλει το καλό μας χωρίς να το κάνει με ευγένεια και ήθος για το καλό μας( πέναλτι).

Κακός ο λαός. Δε φοράει κράνος, κλέβει το κράτος και άλλα θυμώδη.

Αλλά πως αλλιώς να είναι καλός οταν ο χόμο-μπάτσους θαρρεί πως η εξουσία πηγάζει απο τη μουστάκα του και το 'ρε';

Πως αλλιώς να κάνει ο λαός όταν ο εφοριακός γαμάϊντερμαν του ζητά πινόκια για να βάλει στο τσεπέτο του;

Πως αλλιώς άλλα πολλά όταν το κράτος αντί να διδάσκει ηθική ηθικολογεί χωρίς να έχει το υπόβαθρο, χωρίς καν να μας παραδειγματίζει με τα 'όργανά' του.

Γι'αυτό και εμείς θα του δείχνουμε τα δικά μας...

Χριστουγεννιάτικον

Δεν είχε σκοπό ο υποφαινόμενος να γράψει κάτι σήμερα.

Δύο μικρά σημερινά βιώματα όμως προτρέπουν στην ρήξη με τη σιωπή των  Χριστουγέννων.

Ανέκαθεν η εκκλησιαστική ορθόδοξη μουσική ήταν ένα είδος ηρεμιστικού. Ήταν  και είναι μια όμορφη χαλαρότητα στο πολύβουο της καθημερινότητας, χωρίς να αποτελεί θρησκευτική πράξη για τον γραφών μιας και ούτε στο ζήτημα της πίστης ή όχι μπορεί να απαντήσει. Το πρωινό ξύπνημα στην ΕΤ3 με τους ήχους της χορωδίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων ήταν γλυκύτατο, η συνοδεία της δε μέχρι και την ώρα αυτού του 'γκαρίσματος' αποτελεί μια ορθόδοξη ψυχανάλυση...

Ανοίγοντας την Ελευθεροτυπία έπεσα σε ένα άρθρο για την Παγκληρική Κίνηση, μια ομάδα ιερέων που ταυτίζουν ως πρέπει την Εκκλησία με την Μαρξιστική θεωρία. Γνώριζα οτι ήταν δεκάδες και εκατοντάδες οι ιερείς που αντίθετα με τα ανώτατα εκκλησιαστικά στελέχη βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή των αγώνων των Ελλήνων όπως ο συντοπίτης Αθανάσιος Διάκος στην Ελληνική Επανάσταση, αλλά και άλλους από το 1912 και το 1940 μέχρι τον αδελφοκτόνο εμφύλιο. Η ανάγνωση του άρθρου ήρθε και έδεσε με τους ήχους των ψαλμωδών και εμφάνισαν μπροστά μου το χαρμόσυνο μήνυμα των Χριστουγέννων.

Η συνέχεια εδώ

Καλές γιορτές

Η εθνική μας μοναξιά

Εδώ και περίπου 20 χρόνια η Ελλάς αποτελεί ένα απέραντο εργοτάξιο. Απο την απαρχή των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης (ΚΠΣ) η πολιτική ηγεσία αποφάσισε,ορθώς, την επένδυση αυτών των χρημάτων στη δημιουργία έργων υποδομής:δρόμων, λιμανιών,αεροδρομίων, σιδηροδρόμων. Ο λόγος προφανής: βρισκόμενοι σε ένα γεωπολιτικό σταυροδρόμι και όντας μη παραγωγική οικονομία, οι υπηρεσίες φαίνονταν ως το μοναδικό μας αποκούμπι. Οπότε και θα έπρεπε να προσελκύσουμε με κάποιο τρόπο τους μεγάλους παίκτες στον τουρισμό, στη ναυτιλία και στις μεταφορές.

Εκεί ξεκινάει και το μεγαλύτερο και πιο μακροχρόνιο σκάνδαλο που συντελέστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις κινήθηκαν αστραπιαία στην επάνδρωση των εκάστοτε Υπουργείων που συμμετέχουν στα προγράμματα υποδομών των ΚΠΣ. Αντίθετα με άλλα ζητήματα όπως το κοινωνικό κράτος και η παιδεία, τα εκάστοτε συμμετέχοντα στελέχη 'αναλάμβαναν' να επιταχύνουν τις απορροφήσεις των κοινοτικών κονδυλίων που αφορούσαν σε τέτοια έργα.

Πέρασαν λοιπόν 20 χρόνια και ακόμα δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε έναν κεντρικό οδικό άξονα επιπέδου αυτοκινητοδρόμου που να συνδέει Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το πέταλο του Μαλλιακού ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί ενώ πρόσφατα ο θάνατος του ιταλού αρχιμηχανικού στα Τέμπη μας θύμισε πως αν το κομμάτι εκείνο κλείσει για την κυκλοφορία η χώρα κόβεται στα δύο. Η Εγνατία σχεδόν ολοκληρώθηκε μετά απο 15 σχεδόν χρόνια ενώ η Δυτική Ελλάδα ακόμα δεν έχει αποκτήσει λιμάνια και αυτοκινητοδρόμους που να πληρούν τις προδιαγραφές του δικού μας ελληνικού ονείρου. Η Θεσσαλονίκη ακόμα να αποκτήσει σοβαρές υποδομές αντάξιες πόλης ενός εκατομμυρίου κατοίκων ενώ πέραν του αεροδρομίου των Σπάτων,όλα τα υπόλοιπα δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν της ελπίδας μας για περαιτέρω τουριστική ανάπτυξη. Όλα τα παραπάνω εν χορό δισεκατομμυρίων...

Στην Ελλάδα η κατασκευή ενός χιλιομέτρου αυτοκινητοδρόμου κοστίζει τρείς φορές παραπάνω απ'ότι στην Ιταλία. Το αεροδρόμιο των Σπάτων κόστισε 1,5 φορά περισσότερο απ'ότι το 'αδελφό' του στην Φρανκφούρτη. Το χιλιόμετρο στο μετρό της Αθήνας κοστίζει δύο φορές του αντίστοιχου της Σεούλ. Υπάρχουν δεκάδες άλλα παραδείγματα υπερκοστολόγησης έργων, απο μαρίνες και επενδύσεις ενέργειας μέχρι απλούς αστικούς και επαρχιακούς δρόμους. Σα να μην έφταναν τα άνωθεν, πολλές φορές έργα έμειναν στη μέση ενώ είχαν πληρωθεί απο τους φορολογούμενους (δεύτερη Σήραγγα Αρτεμισίου) , άλλα ξαναδημοπρατήθηκαν και επαναχαράκτηκαν ενώ είχαν ολοκληρωθεί όπως ο αυτοκινητόδρομος Τρίπολης-Κορίνθου και η ανάβαση της λίμνης Υλίκης!

Το εξοργιστικότερο όλων είναι όμως η 'προπληρωμή' των σύγχρονων έργων απο τους πολίτες. Εξοργιστικόκατο αν αναλογιστεί κανείς πώς οι προηγούμενοι κατασκευαστές αποπεράτωσαν υπεροκοστολογημένα έργα, εκτός χρονοδιαγράμματος βέβαια και χωρίς να τους επιβληθούν πρόστιμα, ΧΩΡΙΣ τουλάχιστον να προπληρώσουν οι πολίτες. Έργα αυτοχρηματοδοτούμενα και συγχρηματοδοτούμενα απο το κράτος, όπως ακριβώς και τα εν εξελίξει. Και αν η Ε.Ε. πλέον δεν χρηματοδοτεί έργα υποδομής,είναι απορίας άξιο πώς το ελληνικό κράτος σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς θεωρεί οτι οι πολίτες έχουν την ικανότητα να πληρώνουν έργα πέραν των φόρων που τους αναλογούν; Είναι αδιαμφισβήτητο οτι σε οποιαδήποτε τράπεζα και αν αποτανθεί ο κατασκευαστής, θα λάβει την απαραίτητη χρηματοδότηση αφού έτσι κι αλλιώς θα πάρει πίσω με το παραπάνω το προαπαιτούμενο κεφάλαιο μέσω των διοδίων. Ασφαλώς με υπερκέρδη. Υπολογίζεται οτι ενώ η κατασκευή της Ιονίας Οδού, της Ολυμπίας Οδού και  της οδού Τριπόλεως-Καλαμάτας-Σπάρτης θα κοστίσει σε 7 χρόνια 2 δις ευρώ, τα κέρδη σε βάθος 35ετίας θα φτάσουν τα 7 και τα 8 δις! Αφού λοιπόν τα κέρδη θα είναι υπερτριπλάσια, γιατί καλείται ο ταξιδευτής να πληρώσει πριν την κατασκευή τους;

Πέρσι, το αντίτιμο των διοδίων ανα τη χώρα αυξήθηκε απο 35-180% και φέτος απο 52-73%. Αναμένονται νέες αυξήσεις του χρόνου και συνεχείς αυξήσεις την επόμενη πενταετία και ποιός ξέρει τι μας περιμένει μέχρι την παράδοση των έργων αυτά πίσω στο δημόσιο σε 35 χρόνια. Δρόμοι που κατασκευάστηκαν αποκλειστικά με χρηματοδότηση απο το ελληνικό δημόσιο όπως οι Ε.Ο.  Αθηνών-Θήβας και Αθηνών-Ισθμού, παραχωρήθηκαν στις κατασκευάστριες εταιρίες της Ιονίας Οδού και της  Ολυμπίας Οδού αντίστοιχα με σκοπό τη χρηματοδότηση των έργων αυτών. Τραγικό και ευτελές! Δρόμοι εντός Αττικής που εξυπηρετούν κοντά 600.000 μόνιμους κατοίκους που τους χρησιμοποιούν καθημερινά και που καλούνται τώρα να πληρώσουν σχεδόν αποκλειστικά τα παραπάνω έργα χωρίς να ληφθεί καν ιδιαίτερη μέριμνα γι'αυτούς ως ευπαθείς ομάδες!

Όλα τα προαναφερθέντα αποτελούν μια ακόμη τρανή απόδειξη της διαπλοκής κράτους-μεγαλοεργολάβων που λυμαίνονται τον εθνικό πλούτο. Των ευάρεστων όλων των κυβερνήσεων μέχρι τώρα που άλλωστε ποτέ δεν έκρυψαν τις συμπάθειές τους και στα δύο κόμματα... Και πάλι καλούμαστε εμείς οι νεοέλληνες να αποδείξουμε την υπέρμετρη βλακεία που μας διακατέχει απο τις 7 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ μιας Κυριακής κάθε τέσσερα χρόνια...

Πατριωτισμός και ελληνικότητα

Εδώ και μερικά χρόνια, απο την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το άνοιγμα των συνόρων, η Παγκοσμιοποίηση ή, όπως την ονομάζουν οι ορκισμένοι εχθροί της Νέα Τάξη Πραγμάτων, έχει προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου μαζική μετακίνηση πληθυσμών απο τις υπανάπτυκτες ή αναπτυσσόμενες χώρες στη Δύση. Ήδη απο τη δεκαετία του 1950 με την βρετανική νομοθεσία να επιτρέπει την εγκατάσταση υπηκόων του στέμματος που ζούσαν στις Αντίλλες, άρχισαν να δημιουργούνται πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Στην Ευρώπη και μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1960, τόσο η Γερμανία όσο και η Γαλλία δημιούργησαν ανάλογες προσδοκίες στους κατοίκους της λεκάνης της Μεσογείου. Το μεταναστευτικό ρεύμα όμως γιγαντώθηκε στην αρχή της δεκαετίας του 1990 με τους Ανατολικοευρωπαίους να αναζητούν μαζικά τις τύχες τους στην τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα και αργότερα να αναζητούν το ίδιο αλλόθρησκοι πληθυσμοί απο την Μέση και Εγγύς Ανατολής.

Το τελευταίο ρεύμα το οποίο αποτελούνταν κυρίως απο μουσουλμάνους ήρθε να ταράξει τα νερά στην Ευρώπη μιας και τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των πληθυσμών αυτών ήταν και είναι ιδιαίτερα έντονα και εκ διαμέτρου διαφορετικά απο την επικρατούσα δυτικότροπη κουλτούρα. Ενώ οι πληθυσμοί των αφρικανικής καταγωγής πληθυσμών ήταν χειραγωγήσιμοι και των 'φτωχών' ευρωπαίων πολύ κοντά στις πολιτιστικές βάσεις της Δυτικής Ευρώπης όπου σύντομα αφομοίωσαν πολλά χαρακτηριστικά της, οι μουσουλμάνοι αρνήθηκαν και συνεχίζουν να αρνούνται το 'ευ ζην' των Ευρωπαίων. Διατηρούν την ψυχοσύνθεση του μουσουλμάνου, εν πολλοίς συντηρητική απέναντι σε ζητήματα που άπτονται της θρησκείας και συνολικά επιθυμούν τη διαφοροποίηση των κοινοτήτων τους απο αυτές των χριστιανών. Επιπλέον εγείρουν ζητήματα θρησκευτικής ισονομίας που ως ένα μέτρο δεν αποδέχονται τα σύγχρονα 'ανεξίθρησκα' ευρωπαϊκά κράτη (δημοψήφισμα για τους μιναρέδες στην Ελβετία π.χ.) και συνάμα διακηρύττουν έως και εχθρικές απόψεις για τις χώρες που τους 'φιλοξενούν'.

Τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα αυτές οι συνθήκες έχουν δημιουργήσει συζητήσεις περί εθνικότητας και πατριωτισμού όπως στη Γαλλία όπου ο Σαρκοζί επίσημα πλέον άνοιξε τη διαβούλευση αυτή με τη δημιουργία επιτροπών ανα τη γαλλική επικράτεια. 'Τι είναι Γάλλος;', τι σημαίνει να είσαι Γάλλος το 2009; Στη Βρετανία δε το britishness, η βρετανικότητα είναι συνηθισμένη έκφραση τα τελευταία χρόνια.

Στην Ελλάδα οι ερωτήσεις 'Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας;', 'Τι είναι πατριωτισμός;' αποτελούν διαχρονικά σημείο αναφοράς για όλες σχεδόν τις κοινωνικές επιστήμες. Στη μακραίωνη ελληνική ιστορία με τις διακυμάνσεις του γεωγραφικού εύρους της παρουσίας των Ελλήνων και τις εναλλαγές της έννοιας 'Έλληνας' ανά τους αιώνες αποτελεί λογική εκτίμηση οτι η ελληνικότητα είναι ένας ιδιάζων προσδιοριστικός χαρακτηρισμός είτε πρόκειται για φυλετικό, εθνικό ή γλωσσικό προσδιορισμό.

Ειδικά ο Ελληνικός μεσαίωνας, το Βυζάντιο των Δυτικών, η Ρωμανία των κατοίκων της αυτοκρατορίας που ουσιαστικά απέρριψε τον 'Ελληνα' ως ειδωλολατρικό πρότυπο πάντα αποτελούσε σημείο τριβής ανάμεσα στους πατρικίους της Ιστορίας που προσπάθησαν να εντάξουν ή να απορρίψουν τα στοιχεία του Ρωμηού στο σύγχρονο πρότυπο του Έλληνα. Αυτή η ιστορική στιγμή του Ελληνισμού μαζί με τις αποτυχίες του έθνους-κράτους απο την ελληνική επανάσταση μέχρι σήμερα, σε συνδυασμό με τη συστηματική είσοδο μεταναστών στον ελλαδικό χώρο έχουν προκαλέσει μια άνευ προσδιορισμού ένταση στα παραπάνω ερωτήματα, του Έλληνα και του πατριωτισμού. Ειδικά η Νέα Τάξη Πραγμάτων, που με τα νεωτερικά και μετανεωτερικά συνθήματα περί κράτους, εκπαίδευσης, θρησκευτικών συμβόλων και οικονομίας, έχει επισημοποιήσει την αμφισβήτηση του έθνους-κράτους μιας και το διεθνοποιημένο κεφάλαιο επιθυμεί διεθνοποιημένες διακρατικές σχέσεις και εν προκειμένω απαλοιφή των ιστορικών στιγμών τριβής ανάμεσα στους λαούς. Αυτή η αμφισβήτηση, σε συνάφεια με τη μετανάστευση φτηνών εργατικών χεριών, έχει δημιουργήσει και στην Ελλάδα μια δαιμονοποίηση του πατριωτισμού ως υπεράσπιση της επικυρίαρχης αρχαιοελληνικής ιδέας 'Αυτονομία, Αυτάρκεια, Ανεξαρτησία'.

Το παραπάνω μοντέλο των Αρχαίων Ελλήνων αποτέλεσε και το επιστέγασμα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού που προώθησε το 'δίκαιο των εθνών για ανεξαρτησία' και έχτισε τα έθνη-κράτη όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Εθνικά όσο πιο 'καθαρά', πολιτισμικά όσο πιο διαφορετικά και πολιτικά όσο πιο ανεξάρτητα. Βέβαια στην πορεία, η αντιπαλότητα των υπερδυνάμεων δημιούργησε εξαρτήσεις, ειδικά κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, παρόλα ταύτα όμως η ιδέα των τριών Α μαζικοποίησε τους αγώνες ανεξαρτησίας και εκτός Ευρώπης, στις πρώην αποικίες των Δυτικοευρωπαίων. Καί στην Ελλάδα, η εξάρτηση απο τους Αμερικανούς και πρόσφατα απο την  ΕΕ έχει προκαλέσει επιπλέον συμπιέσεις στον πατριωτισμό όπως περιγράφηκε παραπάνω. Σήμερα, περισσότερο απο ποτέ ή λέξη 'πατριώτης' ακούγεται περισσότερο ως εθνικιστής παρά ως πυρήνας υπεράσπισης των τριών Α.

Με τα παραπάνω αποκτά ιδιαίτερη σημασία η σύγχρονη αντίληψη της ελληνικότητας ως μέτρο διαφορετικότητας παρά ως διαφοροποίησης. Δηλαδή, ενώ το έθνος-κράτος επένδυε στην διαφοροποίηση που επέτεινε τον ανταγωνισμό των εθνών, το σύγχρονο διεθνοποιημένο έθνος-κράτος αποτελεί απο μόνο του ένα συνονθύλευμα διαφορετικότητας που επενδύει στην κοινή αντίληψη μεταξύ των εθνών-κρατών. Εδώ όμως κρύβεται και η παγίδα. Η διαφορετικότητα έχει αποδείξει οτι δεν στηρίζεται στη βούληση της πλειοψηφίας αλλά στον σεβασμό της μειοψηφίας ενώ θα έπρεπε να αποτελούν τόσο οι πλειοψηφίες όσο και οι μειοψηφίες δημιουργικές ομάδες όπου στο τέλος τόσο οι μεν όσο και οι δε θα συνέθεταν απο τις αντιθέσεις τους. Άλλωστε το μοντέλο του έθνους-κράτους είναι το πιο επιτυχημένο σύστημα κοινωνικής συνοχής στην Ιστορία, με κοινή γλώσσα, κοινά βιώματα, κοινό θυμικό. Τα τρία Α, η γλώσσα και το θυμικό χτυπιούνται αλύπητα απο την Νέα Τάξη πραγμάτων που αποζητά υποτελείς στο κεφάλαιο παρά χειραφετημένους πολίτες, μέλη κοινωνιών με κοινά γλωσσικά και βιωματικά χαρακτηριστικά.

Αυτοί οι πολίτες είναι οι σύγχρονοι πατριώτες. Αυτή είναι και η σύγχρονη ελληνικότητα: η Αυτονομία, η Αυτάρκεια και η Ανεξαρτησία των Ελλήνων, το εθνικό θυμικού τους, η μακραίωνη πορεία τους που ενέταξε σε αυτούς δεκάδες άλλες αλλόγλωσσες και αλλοθυμικές ομάδες. Έτσι και σήμερα, η ένταξη των μεταναστών στο άρμα μας ως κοινωνοί της Παιδείας μας, της γλώσσας μας, του θυμικού μας είναι το διακύβευμα της ελληνικότητας. Είναι η δημιουργική και γενεσιουργός αιτία της ενδυνάμωσης του ποταμού που λέγεται ελληνικός πολιτισμός. Συνάμα όμως τόσο η προστασία του θυμικού των μεταναστών και η ένταξή του στο δικό μας, όσο και η σύμπλευση της κουλτούρας τους με την ελληνική θα πρέπει να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού αν θέλουμε η σύγχρονη κοινωνία μας να πορευτεί ενωμένη στον νέο κόσμο που κυοφορείται. Και ναι, πρέπει να προστατευθεί αυτή η σύνθεση. Όλα τα παραπάνω μαζί είναι ο πατριωτισμός μας...

Ασυλο-σία

Η έννοια του ασύλου στη νέα ελληνική περιγράφεται ως χώρος ιερός που δεν μπορεί να παραβιαστεί ή χώρος που επιδέχεται κάποιας προστασίας απο την πολιτεία. Συγχρόνως, άσυλο στην κοινωνία σημαίνει επίσης και ατιμωρησία αυτών που θεωρούν δικαίωμά τους να επιβάλουν πράξεις με τη βία.

Όχι, ο γραφών δεν αναφέρεται στο πανεπιστημιακό άσυλο μόνο. Το άσυλο στην νεοελληνική κοινωνία είναι η ψευδαίσθηση οτι όποιος δικαιωματικά αντιδρά, δεν υποχρεώνεται να πληρώσει νομικά η ακόμα ακόμα και ηθικά την αντίδρασή του. Γράφω 'δικαιωματικά' γιατί όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να έχουμε λόγο σε οτιδήποτε μας αφορά. Βέβαια, η σύγχρονη ελλαδική κοινωνία έχει ανεβάσει τον πήχη των δικαιωμάτων πολύ ψηλότερα απο αυτόν των υποχρεώσεων. Η κοινωνική δημοκρατική μας ζωή έχει ΚΑΙ υποχρεώσεις. Κύρια υποχρέωση είναι και ο σεβασμός του ιδιαίτερου, του διαφορετικού, του ΛΟΓΟΥ εν γένει που πηγάζει απο τα καταραμένα δικαιώματα που κατά το δωκούν μόνο παραχωρούν κάποιοι. Κοντολογίς, δεν είναι δικαίωμα μόνο να εκφέρεις τη γνώμη σου αλλά και να αποδέχεσαι τη γνώμη του άλλου ως έκφραση δικαιώματος, ασχέτως αν διαφωνείς.

Η αιτία των παραπάνω είναι και η χθεσινή φασιστική επιβολή της σιωπής στη συνέντευξη του Ντέμη Νικολαϊδη στο συνδρομητικό κανάλι απο κάποιους θερμόαιμους οπαδούς που αποφάσισαν ως όχλος οτι δεν επιτρέπεται οι αντιρρησίες ή οι εχθροί να ομιλούν. Είναι η συνέχεια άλλων τέτοιων φασιστικών επιδρομών θερμοκέφαλων με υπερμεγέθη (κατά του ίδιους) ορθότητα- και πέος κατά Φρόιντ- όπου ο λόγος των άλλων είναι παρασιτικός και επ' ουδενί δεν πρέπει να εκφράζεται. Δεν ξεχνιέται η εισβολή ακροδεξιών και ακροαριστερών ομάδων σε συμπόσια ή ομιλίες σε ακαδημαϊκές αίθουσες ή η χρήση βίας απέναντι σε ανθρώπους που διαφωνούν ανοικτά. Δεν ξεχνιέται η φίμωση των φοιτητών και σπουδαστών απο τέτοιες ομάδες που ετσιθελικά κλείνουν ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δεν ξεχνιέται η επιβολή του εσμού των χαβαλέδων που δεν θέλουν σχολεία ανοικτά επειδή κουράστηκαν απο το πολύ (λίγο) διάβασμα. Δεν ξεχνιέται η ανελέητη υφαρπαγή του δικαιώματός μας να κινούμαστε ελεύθερα στην πόλη μας απο απεργούς, διαμαρτυρόμενους, επαγγελματίες συνδικαλιστές που έχουν το δικαίωμα να κλείνουν δρόμους αλλά όχι την υποχρέωση να αυτοπεριορίζονται για το κοινό καλό.

Κανείς ποτέ δεν πλήρωσε για όλα αυτά. Μόνο αυτή η σιωπηλή πλειοψηφία που πάντα πλήρωνε φόρους και χρέη και λάμβανε απαιδευσιά, πολιτικό φασισμό, υπερκοστολογημένα και κακότεχνα έργα, διεφθαρμένη γραφειοκρατία. Και το χείριστο είναι οτι αυτά τα φασιστοειδή που δεν πληρώνουν γίνονται κυβερνήτες απο την ίδια πλειοψηφία.

Αηδία... Πλειοψηφική αηδία... Αξίζουμε οτι συμβαίνει στον τόπο μας...

Η μουτζούρα της βίας

Οι συνεχείς βιαιότητες που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια μόνο απαρατήρητες δεν μπορούν να περάσουν. Την ίδια ώρα που μιλάμε για το θέσφατο της δημοκρατίας,στους δρόμους και στα γήπεδα γινόμαστε μάρτυρες ενός προεξάρχοντος φασισμού. Η βία είναι η φασιστική επιβολή της γνώμης της πλειοψηφίας ή της μειοψηφίας που έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την νέφωση της αλήθειας και τη δημιουργία εκατοντάδων ψεμάτων για τη ζωή μας. Η επικάλυψη των προβλημάτων μας ως κοινωνία από πράξεις ολοκληρωτισμού που το μόνο που πετυχαίνουν είναι βήματα πίσω στην ανάληψη σημαντικών αποφάσεων για την εδραίωση της δημοκρατικότητας της λήψης των.

Οι εικόνες του σαββατοκύριακου αποδείχνουν το έλλειμμα της δημοκρατίας μας. Της αστικής δημοκρατίας μας που το μόνο βήμα που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια είναι η επιβολή μιας ιδιάζουσας δημοκρατίας στις βάσεις του διπόλου. Οι εκλογές των επικεφαλής των δύο κυβερνητικών κομμάτων απο τις βάσεις των είναι μια καλή αρχή. Αργοπορημένη μεν αλλά τουλάχιστον πραγματική. Φτάνει όμως να αμβλύνει τις αντιθέσεις μιας κοινωνίας που κινείται πιο γρήγορα απ' ότι τα κόμματα; Μήπως η βία είναι αυτή η έλλειψη δημοκρατικότητας και ασυμμετοχικής δημοκρατίας που βρίσκει διέξοδο σε πράξεις βαρβαρότητας. Πως άλλωστε να αντιληφθείς το μίσος που διέπει ένστολους και κρανοκουκουλοφόρους αν δεν είναι η φασιστική συμπεριφορά εκατέρωθεν; Οι μεν πρώτοι ως 'επιβολείς της τάξεως' ενός κατ'εξοχήν διεφθαρμένου και αντιδημοκρατικού συστήματος, οι δε δεύτεροι ως 'εκ της κοινωνίας' ορμώμενοι με παντιέρα την ελευθερία του λόγου που συστηματικά ποδηγετούν σε πανεπιστημιακές αίθουσες και εκδηλώσεις που τους αντιστρατεύονται.

Στη μέση όλου αυτού του κύκλου που ξεφεύγει και δεν ολοκληρώνεται στο σχήμα του παρά γίνεται μουτζούρα είναι οι πολίτες που θέλουν περισσότερη δημοκρατία, άμεσα και χωρίς υποσημειώσεις. Που θέλουν να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων είτε αυτές αφορούν στη γειτονιά τους, είτε στην πόλη και το χωριό τους, είτε στην επικράτεια ολάκερη. Το σύνθημα είναι ένα: περισσότερη δημοκρατία τώρα. Λιγότερη αστυνομοκρατία, λιγότερο κουκούλωμα, περισσότερη δικαιοσύνη. Όσοι περισσότεροι βρεθούμε στην λήψη αποφάσεων, τόσο λιγότερο θα έχουν δικαίωμα οι εχθροί της δημοκρατίας να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες προάσπισης της γνώμης μας. Γιατί εν τέλει εμείς θα την έχουμε δημοκρατικά εκφέρει και όχι επιβάλει...

Δεκεμβριανά Τείχη

Πριν 55 χρόνια την 4η Δεκεμβρίου είχαμε την πρώτη πράξη του ελληνικού εμφυλίου. Χωροφύλακες πάνω στην ταράτσα της Μεγάλης Βρετάνιας άρχισαν να πυροβολούν το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο στην Πλατεία Συντάγματος. Οπαδοί του ΕΑΜ με το στρατιωτικό του σκέλος ΕΛΑΣ αντεπιτέθηκαν λίγες ώρες αργότερα καταλαμβάνοντας σταθμούς της χωροφυλακής. Η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση καθώς εκλογές είχαν να γίνουν απο το '36, ζήτησε τη βοήθεια των Βρετανών. Ο Τσώρτσιλ ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη επιβολής της τάξης στην Αθήνα. Η πρώτη του διαταγή προς τους άγγλους επιτελείς ήταν αφοπλιστική: 'Συμπεριφερθείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη'

Την 4η Δεκεμβρίου του 2009, δύο μέρες πριν την 'επέτειο' της εν ψυχρώ δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου η Αθήνα καθόλου δε μοιάζει με κατεχόμενη πόλη. Ή μήπως μοιάζει; Φωτεινή και στολισμένη, κακεντρεχής και βρώμικη γιατί μέσα στους δρόμους της ετοιμάζονται να αναμετρηθούν οι αστυνομικοί των ΜΑΤ με τις ομάδες εκείνες που αυτοπροσδιορίζονται ως αντιεξουσιαστές. Για να δούμε ξανά άλλο ένα επεισόδιο βίας, ρεβανσισμού ανάμεσα στις δύο πλευρές. Και ίσως να ξεχάσαμε κάποιοι οτι ο πιτσιρικάς είναι νεκρός απο τη σφαίρα ενός αστυνομικού με ψυχολογικά και οικογενειακά προβλήματα που μέχρι τότε 'υπηρετούσε' στο χειρότερο τμήμα της ελληνικής επικράτειας.

Δεν ξέρω αν ήθελε να γίνει 'ήρωας'. Ίσως ναι, ίσως όχι. Ήρωες είναι αυτοί που πληρώνουν μια ιδέα ακόμα και με τη ζωή τους. Αν το 2009 γίνεσαι ήρωας επειδή περπατάς στα Εξάρχεια τότε μάλλον πρέπει η λέξη να επαναπροσδιοριστεί: ήρωας είναι αυτός που πληρώνει με τη ζωή του έναν πόλεμο που ψάχνει ιδέες...