Ναι, ανακαλύφθηκε η Αμερική!

Δημόσιο Έλλειμμα χωρών της ΟΝΕ

Ιρλανδία 14,3%
Ελλάς 13,6%
Βρετανία 11,5%
Ισπανία 11,2%
Πορτογαλία 9,4%
Γαλλία 7,5%
Γερμανία 3,3%

Δημόσιο Χρέος

Ιταλία 115,8%
Ελλάς 115,1%
Βέλγιο 96,7%
Γαλλία 77,6%
Πορτογαλία 76,8%
Γερμανία 73,2%
Βρετανία 68,1%

Δημόσιες Δαπάνες ως Ποσοστό επι του ΑΕΠ

Γαλλία 52,7%
Ιταλία 48,7%
Πορτογαλία 46,3%
Γερμανία 45,4%
Βρετανία 44,1%
Ελλάς 43,2%
Ισπανία 38,4%

Ωραία νουμεράκια ε;

Εξαιρώντας το δημόσιο χρέος που είναι αρκετά ψηλά τα άλλα νούμερα δεν δικαιολογούν τα τόσο ψηλά σπρεντ. Και εφόσον έχουμε ένα τόσο μεγάλο δημόσιο τομέα - η Βρετανία, έχει περισσότερους ποσοστιαία - οι δαπάνες για μισθούς και δημόσιες επενδύσεις είναι αρκετά χαμηλότερες απο χώρες με λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους όπως η Γερμανία ή η Γαλλία. 

Το γέλιο ξεκινά λοιπόν με τις περικοπές του δημοσίου. Ενώ το κράτος ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ λόγω γεωγραφίας είναι αναγκασμένο να συντηρεί σχολεία με 10 καθηγητές για 10 μαθητές σε απομακρυσμένες περιοχές, αστυνομία,λιμενικό και στρατό που αποτελούν το 70% των δημοσίων υπαλλήλων,υψηλές δαπάνες για την άμυνα, υψηλές δαπάνες για την υγεία λόγω υπερτιμολογήσεων, οι δαπάνες του είναι μικρότερες. 

Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ΚΑΚΟΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ λοιπόν. Το λένε και τα νούμερα. 

Δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος. Αλλά είναι ντροπή να είσαι ημιμαθής,να τρώς αριθμούς απο καλοθελητές δημοσιογραφίσκους του συστήματος και να θεωρείς οτι στο κακό που φτάσαμε φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. 

Ντροπή για εκείνους που θέλουν να μισθοδοτούν με 900 ευρώ το μήνα δασκάλους στην Τήλο, λιμενικούς στη Φολέγανδρο, πυροσβέστες στη Ροδόπη και συνοριοφύλακες στο Δελβινάκι.

Μας την έχουν στημένη κύριοι. Λόγω ΟΝΕ, λόγω ευρώ. Μας παπαγάλισαν χρόνια τώρα το συμφέρον απο την είσοδο στην ΟΝΕ. Οι συνεργασίες δεν είναι πάντα επιτυχημένες όμως. Βλέπε ΚΤΕ, βλέπε Κομεκον. Η αλήθεια είναι οτι δεν κερδίσαμε απο την ΕΕ παρά μόνο πολιτικά. Αν το κράτος και οι ηγεσίες ήταν χρηστές θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, ανάπτυξη και προσφιλέστερο μέλλον. 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα εν τέλει το δημιουργήσαμε εμείς. Σε έναν κόσμο αρπακτικών μαθαίνεις να ελίσσεσαι στο περιβάλλον σου χωρίς να περιμένεις οτι με το καμουφλάζ και μόνο μπορείς να γλιτώσεις. Έτσι, καμουφλάραμε τα δημοσιονομικά μας με δημιουργικές λογιστικές και δάνεια κάτω απο το τραπέζι για να εισέλθουμε στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ για πολιτικούς και μόνο λόγους.

Με τις υγείες μας...

   

Μας δουλεύουν χοντρό γαζί

Αναφέρθηκε απο παπαγαλάκια των ΜΜΕ για άλλη μια φορά το σενάριο των περικοπών στον ιδιωτικό τομέα. Η αιτιολογία τους είναι διδακτική: όπου φυτεύτηκε το ΔΝΤ, η υποτίμηση του νομίσματος ερχόταν πρώτα για να προσφέρει φτηνότερα προϊόντα και ανθρώπους, η συνέχεια δε περιλάμβανε περικοπές στο δημόσιο για μείωση των κρατικών εξόδων και περικοπές στον ιδιωτικό τομέα για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα. Ανταγωνιστικότητα!

Είναι τα ίδια παπαγαλάκια που ωρύονται για τα καρτέλ - πάντα κατά το συμφέρον του εκάστοτε χρηματοδότη - και χλευάζουν τον πολίτη παρουσιάζοντας τιμές στην Ευρώπη. Συνήθως, η ακρίβεια που φέρνει ο 'ανταγωνισμός' δεν καταγράφεται καν παρά μόνο στις τιμές που προσφέρουν οι παραγωγοί λες και το πρόβλημα ξεκινάει απο αυτούς.

Τα αρχικαθήκια πολιτικοί που μας τα έχουν πρήξει με την κρίση των αριθμών το σκέφτονται. Δεν κόβουν τον μισθό τους άλλωστε. Τα συμφέροντα των λίγων τους τα επιβάλλουν, με το αζημίωτο. Τα ίδια λαμόγια που μας έφεραν εδώ τολμούν να συζητήσουν περι ανταγωνιστικότητας όταν απο το 1985 και μετά καρύδωσαν την ελληνική βιομηχανική και αγροτική παραγωγή με αντιαναπτυξιακούς νόμους και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Φταίει ο εργαζόμενος;

Όταν κρατάνε τις τιμές ψηλά στα γαλακτοκομικά αγοράζοντας ΟΛΟΙ με την ίδια τιμή;

Όταν οι πετρελαιάδες πουλάνε διαφορετικά και σε συγχορδία μεταξύ τους ανάλογα με την περιοχή και το 'στάτους' της;

Ακόμα και απο την πλευρά των λίγων βιομηχανιών που απέμειναν, η φορολογία γίνεται δυσβάσταχτη και αποτελεί συγκοινωνούν δοχείο με την κρατική γραφειοκρατία και τη μίζα για 'τακτοποίηση'. Πότε το ελληνικό κράτος στήριξε την παραγωγή ή την παροχή υπηρεσιών; Ένας μήνας για τη δημιουργία ΕΠΕ, τέσσερις με έξι μήνες για μια τουριστική επένδυση. Ο εργαζόμενος φταίει για όλα αυτά; Ή μήπως ο επενδυτής θα τα σκάσει στην ελληνική του επένδυση απο αγάπη για τα μάρμαρά της και την ιστορία της;

Ο τελευταίος που φταιεί σε όλη αυτή την υπόθεση είναι ο εργαζόμενος και ο υγιής επιχειρηματίας. Πάσχουμε απο εφαρμογή και τακτική στον τρόπο λειτουργίας των επενδύσεων, με ανασφάλιστη εργασία και τεράστια φορολογία, με συναλλαγές κουρτίνας και απίστευτη προχειρότητα απο πλευράς γραφειοκρατίας...

Να πληρώσει η πλουτοκρατία τον ανταγωνισμό όπου βέβαια κορυφή του παγόβουνου είναι οι πολιτικοί.

Εστίν ουν τραγωδία

...μίμησης νεοελληνικής πολιτικής τρέλας.

Αν οι αρχαίοι Έλληνες τραγωδοί μπορούσαν για ένα λεπτό να γράψουν το οτιδήποτε για τη σύγχρονη Ελλάδα μπορεί και να παράφραζαν κατ' αυτόν τον τρόπο το γνωστό γνωμικό.

Ενώ η παπάρα με τις διαρθρωτικές αλλαγές συνεχίζεται, η πολιτική ηγεσία δεν βλέπει πέρα απο τη μύτη της. Πως θα προχωρήσεις σε αναμόρφωση μιας οικονομίας που δεν παράγει σχεδόν τίποτα όταν το ενδιαφέρον σου εστιάζεται συνεχώς στα δημοσιονομικά; Και εν πάσει περιπτώσει, σχεδόν τα ίδια νούμερα είχαμε χρόνια τώρα, με ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ στο 4 και στο 5%. Τώρα μας έπιασε η κωλοπιλάλα να ρίξουμε το έλλειμμα της κυβέρνησης και το δημόσιο χρέος;

Είχα ξαναγράψει οτι αυτό το 12 και κάτι τις εκατό είναι τεχνητό. Για όσους περιτριγυρίζουν το δημόσιο και συνεργάζονται μαζί του ξέρουν οτι απο τον Νοέμβρη κιόλας άρχισε να πληρώνει χρέη ετών στους πιστωτές του. Η λογική λέει οτι η αύξηση αυτή τεχνοκρατικά προέρχεται απο τον δανεισμό για να πληρωθούν τα δις ευρώ που χρωστάει το κράτος και που το 2010, με το πρόσχημα του εκτροχιασμού δεν θα ξεπληρώσει, ρίχνοντας κατά πολύ το χρέος της κυβέρνησης. Πολιτικό κολπάκι λοιπόν. Τι θα γίνει όμως με την αύξηση της φορολογίας όταν ενώ θα στρώνεις τα οικονομικά σου δεν θα μπορείς να αυξήσεις την πίττα της παραγωγής;

Δεν παράγουμε σύντεχνε. Απο το 1981 και μετά, με τον Ανδρέα στο τιμόνι προχωρήσαμε σε αποβιομηχανοποίηση. Απο το 1990 με τον Μητσοτάκη ξεπουλήσαμε και κλείσαμε αρκετές βιομηχανίες. Απο το 2000 και μετά όσοι έμειναν κατέφυγαν στα γειτονικά κράτη. Και φτάσαμε στο 2010 με βιομηχανική παραγωγή στο 13% της απασχόλησης με τάσεις μείωσης, τον αγροτικό τομέα στο 7% με τάση μείωσης και ανυπαρξία επενδύσεων στον τουρισμό και τη ναυτιλία καθότι 'οι αγελάδες είναι ισχνές'. Που θα βρεί ο πρωθυπουργός τα χρήματα αν γονατίσει το οικονομικό οικοδόμημα απο την αυξημένη φορολογία; Δεν πρέπει ταυτόχρονα να προχωρήσει σε αναπτυξιακά μοντέλα;

Πως νομίζει οτι η επενδύσεις στην πράσινη οικονομία θα προσδώσουν θέσεις εργασίας όταν συνεχίζει να συντηρεί ένα δυσκίνητο δημόσιο σύστημα γραφειοκρατίας; Και ποιοί θα επενδύσουν όταν ξέρουν οτι θα φορολογηθούν με 25% με τάσεις αύξησης όταν δίπλα μας οι επενδύσεις κοστίζουν κάτω απο 15% με φτηνά εργατικά χέρια; Στην Τουρκία έχεις τα απαραίτητα έγγραφα έναρξης εργασιών σε 3 ημέρες όταν στην Ελλάδα θες τουλάχιστον 3 μήνες! 

Όταν η αγορά παγώνει, το δημόσιο επενδύει. Εδώ το δημόσιο ψάχνει για ευρώ στα πουρνάρια για να τα δώσει σε νέες στρατιές κομματικών συμβασιούχων (περιμένετε και θα δείτε). Όραμα πουθενά. Απαιτεί φορολογία και περικοπές μισθών όταν τα μέλη της Βουλής, η Προεδρία της Δημοκρατίας και το πολιτικό προσωπικό των πολιτικών εξαιρούνται. Το μοναδικό αναπτυξιακό νομοσχέδιο για την πράσινη επιχειρηματικότητα καταθέτεται αυτές τις μέρες χωρίς γεωγραφικές στρατηγικές βάζοντας ακόμα και προστατευμένες οικιστικά περιοχές στο σχέδιο επενδύσεων. Έτσι, αέρα πατέρα.... 

Πρόβλεψη για ΣΔΙΤ πουθενά, ούτε καν σε διακρατικό επίπεδο όταν η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει το πάτημα της βιομηχανικής Κίνας στην Ευρώπη λόγω στρατηγικής θέσης. Πόσο δύσκολο είναι άραγε η ΕΛΒΟ να κατασκευάσει αυτοκίνητα κινέζικων βιομηχανιών με άδεια και λογότυπο ΕΛΒΟ; Πόσο δύσκολο είναι να μειώσεις τη φορολογία στη ναυπήγηση νέων πλοίων για τον εμπορικό στόλο των Ελλήνων εφοπλιστών; Πόσο δύσκολο είναι να δαπανήσεις τα χρήματα των εξοπλισμών στις ελληνικές εταιρίες με αποκλειστικές άδειες; Πόσο δύσκολο είναι να επανενεργοποιήσεις τις μικρές μεταποιητικές βιομηχανίες των αγροτικών συνεταιρισμών για να τονώσεις το εισόδημα των αγροτών; Πόσο δύσκολο είναι με αιχμή τις κρατικές τράπεζες να επενδύσεις ως κράτος στην καινοτομία που παράγουν τα ελληνικά πανεπιστήμια χωρίς να αναγκάζονται να την πωλούν έναντι πινακίου φακής σε ξένες βιομηχανίες;

Πόσο εύκολα χάρισαν 25 δις στις τράπεζες;;;;;;;;;;;;

Ο Νότος και η ευρωπαϊκή οικονομία

Στα δελτία ειδήσεων των ελληνικών καναλιών έχουν εισαχθεί εδώ και πέντε-έξι μήνες διάφορες λέξεις που λίγα πράγματα σημαίνουν για τους πολίτες, κυρίως σε ότι αφορά την ελληνική οικονομία. Το σημαντικότερο όλων είναι όμως η καθημερινή γεύση που παίρνουμε ταξιδεύοντας ανά την Ελλάδα: πέρα απο το ψυχολογικό μούδιασμα των Ελλήνων για την οικονομία και την κοινωνία τους, είναι εμφανή τα σημάδια παρακμής. Ρημάζουν οι εγκαταστάσεις των ολυμπιακών ακινήτων, επαρχιακοί δρόμοι βρίσκονται σε κατάσταση τριτοκοσμική, το περιβάλλον συνεχώς καταστρέφεται, τα έργα που θα άλλαζαν την Ελλάδα αργούν. Συνεχώς βλέπουμε ακαλλιέργητα χωράφια, σαπισμένα κτήρια παλιών βιομηχανιών, υπερμέγεθες παρεμπόριο και στρατιές φουκαράδων μεταναστών που επιδίδονται σε αυτό...

Η διεθνής οικονομική κρίση έχει φτάσει και στην Ελλάδα. Όλοι αυτοί που διατυμπάνιζαν την ισορροπία της ελληνικής οικονομίας, τάχα μου γιατί η βιομηχανική μας παραγωγή είναι μικρή, έπεσαν έξω. Οι υπηρεσίες, ο πυλώνας της ελληνικής οικονομίας, δέχθηκαν τεράστια πλήγματα στους κύριους τομείς-τουρισμό και ναυτιλία. Οι κατασκευές έχουν πέσει στα 2/3 με τάση μείωσης και οι παραγωγικές ομάδες της αγροτιάς και της βιομηχανίας εμφανίζουν πτώσεις ανάλογες της διετίας 1991-1993. Τι συνέβει τελικά και πατώσαμε; Είναι πάναπλο. Διαρθρωτικά έχουμε κενά, τόσο στην αγορά εργασίας που παραμένει λάφυρο των συνδικαλιστών όσο και στις επενδύσεις που δεν προσφέρουν ταχύτητα επέκτασης και φοροαπαλλαγές. Το χειρότερο, δεν υπήρχε ποτέ σαφής στόχευση την εποχή των παχιών αγελάδων: καινοτομία και εκπαίδευση. Το κράτος κατασπατάλησε τα χρήματα της Ευρώπης. Το ευρώ ως ενιαίο νόμισμα δεν βοήθησε τη χώρα μιας και έκανε ακριβότερο τον τουρισμό σε μια περιοχή που οι ανταγωνιστές της Ελλάδας συνέχιζαν να διολισθαίνουν το δικό τους νόμισμα προς όφελος τους. Η απώλεια της νομισματικής πολιτικής έστειλε παράλληλα πολλές βιομηχανικές μονάδες σε φτηνότερες αγορές που, σημειωτέον, επέκτειναν την ανταγωνιστικότητά τους με φοροελαφρύνσεις.

Δεν είναι όμως μόνο το ελληνικό πρόβλημα κόλαφος για την Ευρώπη. Η Ισπανία κινείται με 22% ανεργία και δημοσιονομικό έλλειμμα κοντά στο 12%. Η Πορτογαλία έφτασε το έλλειμμά της σχεδόν στο 10%. Η Ιταλία με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ είναι πάνω απο το 10% και κοντά στο 15% ανεργία. Αντίθετα, η Δανία όντας εκτός ευρωζώνης διατήρησε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς με άξονα τη νομισματική της πολιτική και τη συγκράτηση των εξόδων της... 

Η πραγματικότητα δείχνει το πρόβλημα. Ο Νότος λόγω της ιδιάζουσας πολιτιστικής του πορείας και της γειτνίασής του με 'φτηνότερες' οικονομίες έχασε απο τι σφιχτές οικονομικές ντιρεκτίβες της ΕΕ. Σε συνδυασμό με το σκληρό ευρώ οι χώρες του νότου απώλεσαν την ικανότητα να προσφέρουν φτηνά προϊόντα σε αγορές όπως η Μεσόγειος, η Β.Αφρική και η Μέση Ανατολή που για δεκαετίες στόχευαν. Η Γερμανία και η Γαλλία πολιτικά συμπεριφέρθηκαν 'εχθρικά' στα ελλείμματά τους που κατά το δοκούν εκτελούσαν και ταυτόχρονα έριξαν το κόστος εργασίας μη υπακούοντας στις υποδείξεις της Κομισιόν για τις ετήσιες αυξήσεις.

Η επίθεση στα δημοσιονομικά μας είναι και αποτέλεσμα ανταγωνισμού στο ευρώ. Δεν είναι τυχαίο που οι Αγγλοσάξωνες μέσω των ΜΜΕ τους επιχειρούν την αποσάθρωση του ελληνικού δανεισμού. Πιθανή έξοδος της Ελλάδας απο την ΟΝΕ θα προκαλέσει την κατάρρευση του ευρώ. 

Ίσως αυτό που πρέπει να κάνει η ΕΚΤ είναι επιτέλους να βρεί λύσεις για τον Νότο... Ίσως μέσω του φτηνότερου ευρώ, ίσως και του ευρώ του Νότου... Θα προτιμούσα ένα southern euro...

Το αγκάθι των οικονομικών

Τον τελευταίο χρόνο τα ΜΜΕ συνεχώς αναμασούν την ίδια ακριβώς φράση: εκτροχιασμός των δημοσιονομικών. Τα ίδια μέσα αναμοχλεύουν κατά καιρούς ιστορικά στοιχεία περί των δημοσιονομικών της χώρας με τον τηλεθεατή να αναλογίζεται αν ποτέ σε αυτόν τον τόπο η διαχείριση των οικονομικών ήταν πλεονασματική. Όταν μάλιστα 'η χώρα δέχεται επίθεση', οι κατά το σύνηθες παραταξιακοί δημοσιογράφοι όλως τυχαίως σηκώνουν πατριωτικό μπαϊράκι ενάντια στην κακή Δύση που τολμάει να κατατάσσει την Ελλάδα στους οικονομικά αφερέγγυους παίκτες.

Σπρέντ κρατικών ομολόγων, δημοσιονομικό έλλειμμα 12%, δημόσιο χρέος 130%, κρατική σπατάλη, κουμπάροι, νταβατζήδες, πολυτελή γραφεία υπουργών, κρατικά αυτοκίνητα πολυτελείας, Βατοπέδι, Ζήμενς. Τι είμαστε τελικά; Φερέγγυοι ή κουτοπόνηροι; Έχουμε προβλήματα στα οικονομικά μεγέθη ή οι πιστωτές μας θέλουν να μας πτωχεύσουν και εμείς, ως γνήσιοι τριακόσιοι του Λεωνίδος, πρέπει να τους πετάξουμε στα βράχια;

Η αλήθεια είναι οτι όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης απέτυχαν να οικοδομήσουν στέρεες βάσεις στην οικονομία. Κάποιες έκαναν σοσιαλιστικά πειράματα, κάποιες άλλες ξεπούλησαν και κάποιες άλλες απλά δεν έκαναν τίποτα. Αλήθεια είναι επίσης οτι για πολλά χρόνια τα χρήματα της Ευρώπης αποτελούσαν την μοναδική όαση ανάπτυξης μιας και το κράτος αναλωνόταν στη δημιουργία κομματικών στρατών για την εξυπηρέτηση της μανίας τους για εξουσία. Ξεχνάμε όμως οτι ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων αυτών ήταν δικά μας πριν μας τα ξαναδώσει πίσω η Ε.Ε. . H Κοινότητα ανακυκλώνει τα χρήματα των εισφορών των κρατών μελών, δίνοντας βαρύτητα στα ασθενέστερα μέλη. Και γράφω 'δικά μας' γιατί οι ενέσεις κοινοτικού χρήματος γίνονταν μόνο εφόσον το κράτος μέλος παρουσίαζε προγράμματα επένδυσής των. Χάνοντας λοιπόν τόσα κονδύλια γιατί δεν ακολουθούσαμε διαδικασίες απορρόφησής των, φτάσαμε εν έτη 2009 να έχουμε πάρει πίσω σχεδόν όσα δίναμε κάθε χρόνο για να είμαστε στο κλαμπ. Με λίγα λόγια είμαστε τόσο ανίκανοι να προγραμματίσουμε τον προϋπολογισμό μας που ένα μέρος του το δίνουμε σε ξένο, αυτός μας λέει οτι θα μας δώσει τα διπλά εφόσον του πούμε που θα τα ξοδέψουμε και εμείς δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε γιατί σπέρνουμε κουκιά!

Μήπως τελικά έχει δίκιο η Δύση; Μήπως εν γέννει ποτέ δεν μπορέσαμε να αποδείξουμε οτι μπορούμε να διαχειριστούμε τα οικονομικά μας με σχέδιο, υπομονή και κυρίως διάθεση προσφοράς στις επόμενες γενιές;

Μήπως χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε έναν Εφιάλτη;