Πολιτική και Πλουτοκρατία

Ίσως οι δύο έννοιες θα έπρεπε να αποτελούν μία. Πλουτική; Μπορεί... Απ'ότι φαίνεται,στην Ελλάδα πάνε χέρι-χέρι πολιτική και πλουτοκρατία.

Και αν για τη ΝΔ το γνωρίζαμε χρόνια κατά τα λεγόμενα των Αριστερών, για το ΠΑΣΟΚ το μάθαμε τελευταία-εμείς οι ιθαγενείς, οι πολίτες το γνωρίζουν απο το 1981. Γιατί δε γίνεται ο αείμνηστος Ανδρέας να μιλούσε για ΝΑΤΟ, ΕΟΚ και λοιπά συνδικάτα, πρίν αναλάβει ως πρωθυπουργός το τιμόνι της χώρας και κατόπιν να γεμίζει τις τσέπες της νέας πλουτοκρατίας που το 'πράσινο' κόμμα του γιού του εγκαθίδρυσε με χρήματα των συνδικάτων... Ακόμη χειρότερα, ο Σημίτης, ένας τίμιος κατά τα άλλα τεχνοκράτης βάλθηκε να αποδείξει οτι αυτή η πράσινη πλουτοκρατία μπορεί να επιζήσει ως χαμαιλέων στα χρόνια του ανιψιού Κώστα. Τόσο γερές βάσεις δημιούργησε στο σύστημα. Για τα 'περιφερειακά' κόμματα,αριστερά ή δεξιά ο νοών νοείται. Συμμετοχή στο σύστημα σημαίνει και αποδοχή του, είτε λαμβάνοντας βουλευτικές αποζημιώσεις και τα περαιτέρω - ασυλία ας πούμε- είτε λαμβάνοντας χρήμα απο τη φορολογία για την 'δημοκρατική λειτουργία τους, μακριά απο εισφορές κακόβουλων', που στοιχηματίζω οτι λαμβάνονται. Το χειρότερο δε είναι οτι όλοι αυτοί πυκνά συχνά τροφοδοτούν με στελέχη τα κόμματα εξουσίας. Φίδια με χίλια κεφάλια δηλαδή...

Απο τη Μάγιο μέχρι τη Ζήμενς και απο τα δημόσια έργα μέχρι το βόλεμα των δικών τους παιδιών, το πολιτικό σύστημα βρωμάει και ζέχνει. Στην αυγή του 2010, το 1981 και η παλινόρθωση της δημοκρατίας που ευαγγελίζονταν οι πράσινοι δεν είναι καθόλου μακριά. Είναι τόσο κοντά που ούτε καν η έγχρωμη LCD τηλεόραση με τα δελτία ειδήσεων που παπαγαλίζουν τις ίδιες κρατικές απάτες με αυτές της ασπρόμαυρης χοντροκομμένης τηλεόρασης δεν διαφέρουν. Και αν το 1981 έδωσε στον κόσμο την ελπίδα της αλλαγής, το 2010 μπαίνει με την ελπίδα της πράσινης αλλαγής. Πράσσειν Άλογα δηλαδή. Τεράστια χρέη του ελληνικού δημοσίου, αύξηση του ΦΠΑ, ανεργία και ο 13ος μισθός στα τέλη κυκλοφορίας. Έτσι γιατί δεν φτάνει το 35% φορολόγησης του μέσου Έλληνα στο μπουρδέλο που ζούμε για να κλείσει 100 λακούβες στον παράδρομο της εθνικής οδού ή να παραδώσει επιτέλους ένα νοσοκομείο με το προσωπικό του στο λαό. Κατά τα άλλα, μάτσο οι βιλάρες, τα Καγιέν, οι πισίνες και τα τζακούζι, μάτσο οι οφ-σόρ και οι ελβετόψυχοι (κατά Πανούση).

Σε 24 σχεδόν ώρες χτυπάνε οι καμπάνες του 2010. Τα φώτα στους δρόμους θα σβήσουν, τα δεντράκια θα μαζευτούν ή θα πεταχτούν και η γαλοπούλα θα μας κάτσει στο λαιμό. Ετοιμαστείτε, έρχονται τα ακόμα πιο δύσκολα, το 36ο έτος της μεταπολιτευτικής λιτότητας για εμάς και το 36ο έτος χοντρότητας της έρπουσας μεταπολιτευτικής πλουτοκρατίας. Ένας Αη Γιώργης να αποτελειώσει τον όφι...

Και του χρόνου... με τον Αη Γιώργη στη γνωστή στάση...

Στου χαντάκι

Οι πιο γλαφυρές καθημερινές ιστορίες έχουν να κάνουν με τα κρατικά 'όργανα' που μας περιπαίζουν. Δε νοώ πόσο γλαφυρό μπορεί να θεωρηθεί άλλο ένα συμβάν 'επικοινωνίας' ανάμεσα σε χόμο- μπάτσους και έλληνα πολίτη, με όσα στραβά και υπέρκουλα κουβαλάει ο δεύτερος αλλά εν πάσει περιπτώσει μας περιβάλουν αυτές οι μικρότητες και δυστυχώς μας κάνουν δύσκολη τη ζωή.

Συγγενής μου λοιπόν, μέγας φιλόζωος μέχρι αηδίας κυκλοφορεί κάπου στην Αθήνα με το βεσπάκι του κουβαλώντας τα αποφάγια του χονδροειδέστατου απ'όλες τις απόψεις χριστουγεννιάτικου τραπεζιού για να ταϊσει ως ρομπέν των κυνογατών τα άκακα τετράποδα. Η διαδρομή μικρή, στον κοντινό λόφο και με το κράνος φορεμένο στο χέρι (φάουλ νο1) γιατί-όντως- μεταφέρει μαζί του μια πολύ μεγάλη σακούλα. Αφού λοιπόν έχει με κάποιο τρόπο 'πάρει' μαζί του έναν καθρέπτη αυτοκινήτου (φάουλ νο2) έχει γεμίσει χωρίς να καταλάβει το κράνος του με τα γυάλινα απομεινάρια του. Η τροφή του κατασπαράσσεται απο τα ζωντανά με βουλιμία και ευτυχής που έκανε (για άλλη μια φορά) τη ψυχή του να γαληνέψει, ανεβαίνει στο μοτόρι και ετοιμάζεται να φύγει. Θεωρώντας πια οτι πρέπει να βάλει το κράνος, βλέπει τα γυαλιά και αρνείται να το φορέσει θεωρώντας οτι θα κόπεί.

Για κακή του τύχη στον δρόμο τον σταματά ένα μπλόκο της τροχαίας. Με τεράστια αγένεια και χωρίς να προκαλέσει παρά μόνο με το λάθος του να μη φοράει κράνος, ο επικεφαλής χόμο-μπάτσους, κλασικός χωροφύλακας με κολοκωτροναίϊκη μουστάκα και ξερακιανό παρουσιαστικό, του αναγγέλει στον ενικό οτι θα του πάρει δίπλωμα, άδειες, σώβρακα, 600 ευρώ με ύφος Μπενίτο. Στον όλο μονόλογό του προσθέτει 'ρε' , 'δε ντρέπεσαι', 'ποιός νομίζεις οτι είσαι', 'με τα κωλόσκυλα' και διάφορες άλλες πανσοφίες προερχόμενες απο το μεγάλο ατού του να αγορεύει ως εκπρόσωπος της Αυτυνομίας, του Αυτισμού, του Αυτοκράτορος που θέλει το καλό μας χωρίς να το κάνει με ευγένεια και ήθος για το καλό μας( πέναλτι).

Κακός ο λαός. Δε φοράει κράνος, κλέβει το κράτος και άλλα θυμώδη.

Αλλά πως αλλιώς να είναι καλός οταν ο χόμο-μπάτσους θαρρεί πως η εξουσία πηγάζει απο τη μουστάκα του και το 'ρε';

Πως αλλιώς να κάνει ο λαός όταν ο εφοριακός γαμάϊντερμαν του ζητά πινόκια για να βάλει στο τσεπέτο του;

Πως αλλιώς άλλα πολλά όταν το κράτος αντί να διδάσκει ηθική ηθικολογεί χωρίς να έχει το υπόβαθρο, χωρίς καν να μας παραδειγματίζει με τα 'όργανά' του.

Γι'αυτό και εμείς θα του δείχνουμε τα δικά μας...

Λυπάμαι δε λυπάμαι

Ας είναι Χριστούγεννα και ας είναι γιορτινό το κλίμα.

Δε λυπάμαι τον Κ. Καραμανλή. Φάνηκε λίγος απο την αρχή της διακυβέρνησής του μέχρι και το τέλος. Τον ακολουθούσε απο την αρχή ο εσμός των διψασμένων για χρήμα ετερόκλητων νεοδημοκρατών που θέλησαν να γεμίσουν και πάλι το στόμα τους με το κρατικό χρήμα. Χλιδή στα γραφεία τους, τεράστια τζιπ, διαμονές σε πανάκριβα ξενοδοχεία τη στιγμή που όλοι εμείς δυσκολευόμαστε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Κάποιοι ελάλησαν οτι έφταιγε αυτή η ακολουθία των αυλοκόλακων. Εφόσον απο το Σύνταγμα έχεις κυριαρχία στο σύστημα ως πρωθυπουργός, το ξεριζώνεις αν έχεις κοχόνες...

Δε λυπάμαι τον Γ. Παπανδρεου που παρέλαβε, λέει, καμμένη γη. Όλοι οι πρωθυπουργοί στην αρχή της θητείας τους παραλαμβάνουν τη χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας. Ας ενημερωθεί ο κύριος πρωθυπουργός οτι στο διαρχικό σύστημα που επικρατεί απο το 1974, το κόμμα του συντέλεσε σε αυτό το τεράστιο εθνικό χρέος, στον υπέρβαρο δημόσιο τομέα, στο πάρε-δώσε εν κατακλείδι της 'κουτάλας'. Όσοι τον πίστεψαν καλά θα κάνουν να προετοιμαστούν για μια ακόμα 'νέα' πίστη.

Δε λυπάμαι τον Α. Τσίπρα που παλεύει να βρεί τον βηματισμό της Αριστεράς του. Όταν ψάχνει να ιδεολογικοποιήσει την αντίδραση των ανιδεολόγητων-με την έννοια της πολιτικής πράξης- νέων που ζητούν τη σύγκρουση με το σάπιο και καταβαραθρώνεται, οφείλει να επαναπροσδιορίσει την έννοια της 'επανάστασης' των ομοίων του. Ας σκεφτεί ποιοί είναι αυτοί που του έδωσαν τα υψηλότερα ποσοστά,εκεί, στις εύπορες περιοχές των βορείων προαστίων.

Δε λυπάμαι τους δογματισμούς του ΚΚΕ κα του ΛΑΟΣ. Η δεκαετία του '60 πέρασε ανεπιστρεπτί κύριοι. Μιλήστε με τα σημερινά δεδομένα και, αν έχετε να πείτε κάτι, θα το ακούσουμε. Όπως είπε κάποτε και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ στους εσωκομματικούς του αντιπάλους: 'Stand up or Shut up'.

Δε λυπάμαι καλέ μου χοντρέ, κοκκινόπνιχτε κοκα-κολάτε Σάντα Κλάους που κάθε χρόνο παίρνεις κιλά απο τους κολασμένους της γής για να τα 'δώσεις' στην πλουτοκρατία της Αγοράς. Τουλάχιστον ο εκ Καισαρείας αδύνατος Άγιος Βασίλειος μοίρασε τα σταφύλια που η οικογένειά του άρπαξε, όχι των άλλων τα τσαμπιά.

Λυπάμαι μόνο τη λαίλαπα εκείνη που κατατρώει το ελλαδικό κράτος απο τη γέννεση του κοινοβουλευτισμού το 1844 και που ως σήμερα δείχνει το ανεπαίσθητο του πολιτικού συστήματος διαχρονικά: το βόλεμα των ημετέρων στις δημόσιες θέσεις. Είτε λέγονται σταζ, είτε λέγονται συμβασιούχοι. Ο δημόσιος τομέας ήταν, είναι και θα είναι το μεγαλύτερο καρκίνωμα.... Πως γίνεται να λυπάσαι τη λαίλαπα; Λυπάμαι τους κακομοίρηδες εκείνους που στήνονται στους δρόμους απέναντι σε αυτούς που τους έστησαν στον τοίχο με τη θέλησή τους. Λυπάμαι το εκλογικό σώμα που δε βρίσκει τον δικό της Μπερλουσκόνι για να αντιληφθεί πόσο χαβαλέδες είναι οι πολιτικοί ανα την υφήλιο...

Λυπάμαι τη μνήμη του Αξαρλιάν που εδώ και τόσα χρόνια για χάρη του δεν κάηκε ούτε ένα μικρό χριστουγεννιάτικο πλαστικό δεντράκι, πεταμένο στα σκουπίδια μετά απο 30 χρόνια χρήσης, για να μας θυμίζει πόσο κολοβό είναι το σύστημα που θρέφουμε.