Διαλέξαμε τη Βαρβαρότητα;

Οι ατάκες του μεγαλόσχημου ΓΑΠ έχουν μείνει πλέον στην ιστορία ως κενές αποτελέσματος: τίποτα απ'όσα δήλωσε με στόμφο δεν επιτεύχθηκαν. Λεφτά δεν υπάρχουν, δεν εκτελεί το πατριωτικό του καθήκον, είναι ο χειρότερος καρεκλοκένταυρος εξουσιαστής που γνώρισε η χώρα απο τη Μεταπολίτευση και μετά και κυρίως, προκάλεσε βαρβαρότητα με τις αποφάσεις της κυβέρνησής του. Εκτός και αν η πορεία του μέχρι τώρα είναι σοσιαλιστική. Μπα, μάλλον σοσιαληστρική, πάλι πληρώνει ο μεσαίος και ο μικρός μισθωτός παρά τα καρχαριοειδή που κατασπαράσσουν τον πλούτο μας.

Για όποιον περίμενε να θεωρήσω βαρβαρότητα την έκρηξη της βίας στους δρόμους πλανάται οικτρά. Οι πολίτες τώρα παρά ποτέ συλλαμβάνουν στην πράξη τη νοοτροπία της εξουσίας του Συντάγματος του 1974. Αποκατάσταση της Δημοκρατίας ήρθε στα χαρτιά, στην πράξη το πολιτικό και κομματικό σύστημα δεν άλλαξε, πέταξε τον μέχρι τότε μανδύα του και φόρεσε έναν φρέσκο. Απο τον Καραμανλή που απο συμμέτοχο του παρακράτους έγινε σλόγκαν- ή Καρμανλής ή τανκς!- μέχρι τον εντόπιο σοσιαλισμό του Ανδρέα που όντως έφερε στην εξουσία τους αποκλεισμένους. Μόνο που ο σοσιαλισμός του Ανδρέα λεγόταν φαγοπότι των ημετέρων. Μαζί τα έφαγαν, με τους συνδικαλιστές, τους Πάγκαλους, τις τράπεζες και τους κομματάρχες. Ο λαός έλαβε ψίχουλα και εγκαθίδρυσε την νοοτροπία της συνδιαλλαγής που απο το 1844 του Μακρυγιάννη μέχρι σήμερα ονομάζουμε φαυλοκρατία.

Όλα αυτά συντελούν στην ιδέα οτι οι πολιτικές ηγεσίες επέλεξαν τη Βαρβαρότητα στο δίλημμα του αμερικανοτσολιά Τζέφρυ. Βίαιες καταστολές της Αστυνομίας, βάρβαρα ληστρικά μέτρα για τους φτωχούς και αδύνατους, αποικιακού στυλ ξεπούλημα των ιθαγενών περιουσιακών στοιχείων για μια χούφτα δολάρια. Η αγγλοσαξωνική βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο: οικονομίες των αριθμών, μέτρα των αριθμών, εξορθολογισμός των αριθμών.

Ο λαός οχλοποιείται απο αυτή την κατάσταση. Δεν έχει ξεφύγει ακόμα στη λογική της βαρβαρότητας, όσο τον ξεζουμίζουν όμως με άνισα και άδικα μέτρα, η οχλοκρατία θα τον περιορίσει σε σφαγές επι προσωπικού. Όσο η αντίδρασή του εστιάζεται απέναντι στα μέσα καταστολής και στα μπαιράκια των βουλευτών η κατάσταση είναι ελεγχόμενη. Πρέπει να παραμείνει τέτοια ως μέσο πίεσης στην εξουσία για πραγματικές αλλαγές στη λειτουργία της δημοκρατίας. Όσο δεν του δίνεται η δημοκρατία που του αξίζει τόσο θα ρέπει προς την διάσπαση της συνοχής του, το κοινωνικό όφελος της αντίδρασης θα γίνει προσωπικό και θα δούμε σκηνές όπου τα γεγονότα της Τετάρτης θα μοιάζουν εικόνες λουνα παρκ... 


Δεν πρέπει να ακολουθήσουμε τη βαρβαρότητα της αστικής δημοκρατίας. Πρέπει να διαφυλάξουμε αυτό που κτίζουμε απο την 25η Μαϊου: την αλλαγή, τον εξανθρωπισμό της λειτουργίας μας ως κράτος και την πραγματική και χωρίς όρους δικαιοσύνη. Ή τώρα ή ποτέ. 

Μπατσοκρατία

Πως είναι δυνατόν, ακόμα και αν είσαι ο φιλήσυχος, ο σιωπηλός, ο απολίτικος κάτοικος αυτού του τόπου, να μην εκνευριστείς, να μη ντροπιαστείς για τα όσα συμβαίνουν τόσο καιρό και για τα όσα έγιναν εχθές στο κέντρο της Αθήνας. Ο τελευταίος των τελευταίων να είσαι, ο λαουτζίκος ο άνεργος, ο μετανάστης, ο απόφοιτος δημοτικού καταλαβαίνεις πια οτι ζεις σε ένα σύστημα κομματοκρατίας και στυγνής μπατσοκρατίας. Τη στιγμή που όλοι οι ταγοί του συστήματος του αντιπροσωπευτισμού παπαρολογούν στη Βουλή για να περισώσουν το παχύσαρκο πολιτικό τους Είναι, ο κόσμος στέκεται πίσω απο το γυαλί, πίσω απο το οδόφραγμα, πίσω απο την πραγματικότητα και κουνάει το κεφάλι του: που ζω ρε πούστη μου;

Η αλήθεια είναι οτι χρόνια ζεις στην ψευδαίσθηση ελληνάκο. Χρόνια θαρρείς πως το καινούργιο αυτοκίνητο, το χιλιάρικο, οι διακοπές στη Μύκονο είναι ο λόγος να συντηρήσεις το σύστημα.Το σύστημα σε έφερε εδώ όμως. Χρειάστηκε να κόψεις τη βενζίνη, να πάρεις πεντακόσια και να πας διακοπές στο μισητό χωρίο σου για να μπεις στο κόλπο της ανατροπής, για να μυρίσεις το σάπιο.

Ζείς σε ένα χώρο ακάθαρτο, μολυσματικό απο τόσα χρόνια σπατάλης του ανθρώπινου κεφαλαίου αυτής της χώρας. Σε ένα κράτος μπουρδέλο, σε έναν τόπο τόσο όμορφο που τόσο όμορφα καίγεται απο τις φλόγες της αναξιοπρέπειας. Πλέον, ο μπάτσος που κρύβεται μέσα σου έχει δώσει τη θέση του στον κουκουλοφόρο της επόμενης μάχης του δρόμου. Του άλλου κουκουλοφόρου, του απλού, του αγωνιστή, όχι του αντιεξουσιαστή, όχι του ασφαλίτη, του ελεύθερου απο τα δεσμά της μιντιοκρατίας και του συστημισμού.

Ποτέ άλλοτε τα Μέσα Καταστολής της Λογικής δεν μπόρεσαν να καλύψουν τη βρώμα της Μπατσοκρατίας. Έφτασε τόσο έντονα στα μάτια σου που το άλλοτε πρωτοφανές είναι προφανές. Η πλατεία δεν είναι ανάγκη πια, είναι η λύση.

Είμαστε όλοι Κουκουλοφόροι.

Για τον Μπέο ήμεθα

Αλάνια της ΕΛΑΣ κατάφεραν να συλλάβουν -επιτέλους- τον κ. Μπέο, τον υιό Ψωμιάδη και πρόεδρα της Καβάλας (που θα γίνει Καβαλακλής), την προεδράρα της Ηλιούπολης, έναν γραφικό προπονητή, παίκτες, μπουκμέικερς (jesus, ποτέ!) και άφησαν απ'όξω τον πρωθυπουργό, τον Σαμαρά και όλο το συνάφι της μεταπολίτευσης. 

Μα γιατί; Το ποδόσφαιρο βρωμάει και ζέχνει χρόνια, η πολιτική ζωή της Ελλάδας μπιχλάει εδώ και δύο αιώνες: απο την αρχή της όταν ο Μακρυγιάννης ζήτησε σύνταγμα και έλαβε μαζί με εμάς φαυλοκρατία. Οι αλήτες πολιτικοί είναι στη Βουλή και χειροκροτούν σαν τεμπελχανάδες την κάθε χαζομάρα που ως άλλοι Δηλιγιάννηδες και Τρικούπηδες απαγγέλλουν οι δύο κολοσσοί της ελληνικής πολιτικής σκηνής -φεύ!- τη στιγμή που ο κόσμος κρέμεται απο τα χείλια των δημοσιογράφων για τα σώβρακα και τις φανέλες 22 καλοπληρωμένων κωλόπαιδων που βαράνε ένα τόπι χωρίς χάρη. Να βλέπαμε τον Μέσι να κάνω σκόντο αλλά να βλέπω τον Ανύπαρχτιτς και τον Παλτέζ να κλωτσάνε αέρα για να βγεί το στοίχημα πάει πολύ...

Τώρα που μπλέξαμε με το τόπι, όλοι κοιτάμε τη σέντρα τη στιγμή που στην εξέδρα ακονίζουν τα μαχαίρια της θυσίας των Ελλήνων στο βωμό των πιστωτών. Ψες κιόλας η Τρόικα έριξε Χ στον Μπένι για το πρόγραμμα του μεσοπρόθεσμου: μας χαϊδεύει, λένε, αντί να μας τα πάρει όλα μονομιάς. Και τσουπ, έσκασε το Μπεογκέιτ. Όπως έσκασε το dvd της Τζούλιας Κακοκαυλάτου όταν υπογράφαμε το Μνημόνιο.

Εν μέσω θέρους μας θερίζουν και εμείς ακούμε στωικά το άσμα του Τζιμάκου. Στραβάδια, έχω απολυθεί εδώ και ένα χρόνο και δουλειά δε βρίσκω... Γαμώ τη μπάλα σας!